برای دانشجویان جدید الورود: چگونگی اجاره ی خانه!!

اجاره کردن یه آپارتمان یا خونه برای یه دانشجوی جدید از اولویت خیلی زیادی برخورداره و من مدت ها بود که میخواستم در این زمینه یه متنی رو آماده کنم که به هر دلیلی به تاخیر میافتاد و بالاخره روز یکشنبه با یکی از دوستان با تجربه تر، خانم ندا طاها، نشستیم و نکات لازم رو گردآوری کردیم و من اینجا به توضیحش میپردازم. در نتیجه از همین تریبون عواید حاصل از این متن رو به خانم طاها تقدیم میکنم!

به صورت کلی یک دانشجو در دانشگاه پردو (و عملا در هر دانشگاه دیگری)  با سه اسم تحت عنوان خونه مواجه میشه که لازمه که تعاریف و معانی هر کدوم رو بدونه: (از اونجایی که خوابگاهها مختص دانشجوهای undergraduate هستن و دانشجوهای graduate باید خودشون برای خودشون خونه پیدا کنن، من از اشاره به اونها صرف نظر کردم.)

آپارتمان (apartment) : که خب تعریف مشخصی داره و معمولا یک یا دو خوابه ست ولی خب میتونه تعداد اتاق خواب های بیشتری هم داشته باشه. معمولا آپارتمان ها دارای دستشویی و حمام مشترک هستن ولی خب مثال های نقضی هم در این رابطه وجود داره.


پردو ویلج (Purdue Village) : با وجود اینکه عملا پردو ویلج هم در دسته بندی آپارتمان ها قابل قرارگیریه، اما با توجه به نکات حائز اهمیت مربوط به اون، به این نتیجه رسیدم که به صورت خاص تری به توصیفش بپردازم. پردو ویلج یه مجتمع ساختمانی خیلی بزرگه که حدود ۴۰ تا ۵۰ سال پیش ساخته شده و شامل انواع مختلفی از آپارتمان ها میشه که توسط خود دانشگاه پردو به دانشجوها اجاره داده میشه و عملا خیلی از دانشجوهای جدید الورود به سبب عدم آشنایی با فرایند اجاره منزل، در نهایت ناچار به اجاره آپارتمان در پردو ویلج میشن. با وجود اینکه طبیعتاً پردو ویلج از مزایای نسبی ای مثل داشتن یه مرکز رفاهی خوب، فاصله «نسبتاً» (نه خیلی) نزدیک تا کمپس، و عدم پرداختن utility جداگانه (به نوعی بر خلاف سایر موارد که فرد میبایست به جز اجاره ی منزل، هزینه ی utility رو جداگانه پرداخت کنه (و در نتیجه بهتره که صرفه جویی کنه!) در پردو ویلج فقط از شما یک اجاره ی ماهانه گرفته میشه و پول utility پرداخت نمیکنید) برخورداره، تا این لحظه که من مشغول تایپ این متن هستم از بیشتر از ۱۵ نفر در مورد پردو ویلج پرسیدم، احد الناسی رو نمیشناسم که از کیفیت ساختمون های اون حتی اندکی رضایت داشته باشه و در غالب موارد، افراد چه بسا به شدت از بافت به شدت قدیمی، محیط و رنگ های بی روح، سقف های کوتاه و وجود حشرات مختلف و … شکایت هم داشتن (حجم شکایت ها خیلی بیشتر از چیزی هست که شاید متون من بتونن توصیف کنن). با بررسی ای که کردم، حضور در پردو ویلج؛ عملا اونقدری هم که به نظر میاد منجر به صرفه جویی مالی نمیشه و در بسیاری از موارد حضور در یک اپارتمان تک خوابه شاید در همون حدود قیمت برای فرد تموم بشه، ولی خب حتما استثنائاتی هم وجود داره. اما به هر حال باز هم شاید این یه حکم کلی نباشه و حتما افرادی هستن که از کیفیت پردو ویلج راضی هستن. اما بر اساس تحقیقاتی که من کردم، برای فردی که گزینه های دیگه ای داره، شاید پردو ویلج بهترین گزینه نباشه. (به قول سعدی بزرگ: من آنچه شرط بلاغست با تو می‌گویم / تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال…)


استودیو (studio) : استودیو هم از لحاظ مفهوم، شبیه به آپارتمانه ولی خب محدودیت های خاص خودش رو داره و در “این” پست میتونید بیشتر در موردش بخونید. در همین پست نوشته شده که: در این نوع آپارتمان‌ها، اتاق نشیمن، اتاق خواب و آشپزخانه در یک فضا با یکدیگر ترکیب شده است و تجهیزات پخت‌ و پز نیز در فضایی مرکزی قرار می‌گیرد، سرویس بهداشتی نیز در فضایی کوچک و مجزا تعبیه می‌شود. در این آپارتمان‌ها هیچ دیواری بین فضاها برای تفکیک آنها از هم وجود ندارد و تنها فضای مجزا و تفکیک شده آن، سرویس بهداشتی است.

خانه شخصی (house) : این سبک خونه ها عملاً آپارتمان نیستن و خونه های شخصی هستن که میتونن یک تا سه طبقه باشن و چندین اتاق خواب هم داشته باشن. این خونه ها معمولا دارای حیات و گاراژ هم هستن که فارغ از آسایشی که به ساکنینش میده، طبیعتاً قیمت بیشتری داره (البته در بسیاری از موارد که جلوتر توضیح میدم، هزینه ی تمام شده برای هر فرد به عنوان یکی از اعضای خونه، حتی کمتر از آپارتمان و استودیو هم تموم میشه)، مستلزم نگهداری (مثل کوتاه کردن چمن ها (که البته در بعضی موارد خود صاحبخونه ها موظف میشن که اینکارو بکنن) و …) بیشتره و معمولا پول ماهانه ای که به عنوان utility (از قبیل برق و گاز و پول اینترنت …) باید پرداخت بشه هم بیشتره. این سبک خونه ها معمولا با فاصله از کمپس دانشگاه هستن و معمولا داخل کمپس شاهد house نخواهید بود. نکته ی مثبت دیگه house اینه که معمولا با یه شرکت صاحبخونه مواجه نیستید و یک شخص صاحبخونه ی شماست که خب نوع ارتباط صمیمانه تری در این حالت به وجود خواهد اومد.

طبیعتاً هزینه های پرداختی برای هر کدوم از این حالت ها بستگی مستقیمی داره به “تعداد هم خونه ای ها” و “فاصله از کمپس”، در نتیجه اصلا بعید نیست که برای مثال یه استودیو که منطقاً باید قیمت کمتری نسبت به یه آپارتمان داشته باشه، به سبب فاصله ی خیلی خیلی کم به کمپس، چه بسا قیمت بیشتری هم داشته باشه. یا اینکه این امکان وجود داره در خونه (house) ای که عملاً کرایه ی بیشتری رو شامل میشه، به سبب تعدد همخونه ای ها (۳ الی ۴ نفر) هزینه ی تمام شده برای افراد حتی کمتر از آپارتمان یا استودیو ها باشه. در نتیجه عملا نمیشه حکم کلی ای برای قیمت ها داد. اما من بازم یه خورده جلوتر سعی میکنم به صورت حدودی یه متوسط قیمتی در اختیارتون بذارم.

دسته بندی دیگری که اینجا باید بهش بپردازم، راههای مختلف اجاره ی خونه هست که به صورت کلی به دو دسته تقسیم میشن:

اجاره ی مستقیم (lease) : که عملاً مشخصه و در اون فرد (tenant) به موجب یک قرارداد رسمی با صاحب خونه (landlord) حق سکونت در یک منزل رو در ازای پرداخت (rent) های ادواری (معمولا ماهانه) و پرداخت یک پیش پرداخت اولیه (deposit) کسب میکنه. پیش پرداخت اولیه معمولا برابر هست با هزینه ی کرایه ی یک ماه. ضمناً در بعضی موارد فرد ملزمه که اجاره ی ماه اول رو هم در ابتدا پرداخت کنه که به نوعی انگار در هنگام عقد قرارداد، فرد برای دو ماه اجاره خواهد پرداخت (حتی در مواردی اجاره ی ماه آخر هم طلب میشه) که البته بسته به رویه ی صاحب خونه ها، این موارد میتونه کاملا متفاوت باشه. مبلغ پیش پرداخت در انتهای مدت قرارداد و در صورت عدم ایجاد آسیب به خونه، به فرد برگردونده میشه (معمولا خیلی بعیده که به صورت کامل برگردونده بشه) و در صورت مشاهده ی آسیب توسط صاحبخونه، مبالغی از پیش پرداخت کسر و باقی اون به فرد عودت داده میشه. بسیاری از مواردی که به تعمیرات خونه (تعمیرات برقی و لوله کشی و …) مربوط میشه، وظیفه ی صاحبخونه ست و فرد با مطلع کردن صاحبخونه، از ایشون میخواد که افرادی رو بفرستن که عیب مذکور رو رفع کنن.

اجاره ی با واسطه (sublease) : این حالت زمانی اتفاق میافته که فردی که یه خونه ای رو اجاره کرده، به هر دلیلی برای مدتی (مثلا ۶ ماه یا ۱ سال) در خونه حضور نداشته باشه و قصد داشته باشه که در این مدت، خونه رو به فرد دیگه ای بسپره و بعد از پایان این مدت، مجدداً خودش در خونه مستقر بشه. در نتیجه این فرد عملا حکم یک صاحبخونه مجازی رو پیدا میکنه و خونه رو به نفر سومی اجاره میده. این کار به دو طریق رسمی و غیر رسمی صورت میگیره. در حالت رسمی، فرد مذکور، نفر سوم رو به صاحبخونه ی اصلی خونه معرفی میکنه و فرایند اداری و عقد قرارداد از طریق صاحبخونه طی میشه که بسته به نظر صاحبخونه، احتمال داره از فرد سوم هم پیش پرداخت گرفته بشه. در حالت غیر رسمی هم عملا قرارداد رسمی ای امضا نمیشه و فرد به صورت توافقی در منزل ساکن میشه که با توجه به موارد قانونی، شاید این موضوع قابل پیشنهاد نباشه و من عملا اطلاعات زیادی در موردش ندارم.

با اینکه باز هم تاکید میکنم که این اعداد به شدت قابل تغییر هستن و به هیچ وجه حکم کلی نیستن، اما میشه به صورت متوسط، حدودی از هزینه های هر کدوم از موارد ذکر شده در در ذهن داشت. باز هم تاکید میکنم که این اعداد متوسطی از حالات نرمال هستن و میشه تعداد بسیار زیادی مثال نقض براشون پیدا کرد و حتی شاید سایر افراد نظرات مختلفی نسبت به همین قیمت ها داشته باشن. (این قیمت ها مربوط میشه به سال ۲۰۱۷ میلادی).

متوسط اجاره و utility یک استودیو داخل کمپس دانشگاه: ۶۰۰ دلار
متوسط اجاره و utility یک استودیو خارج از کمپس دانشگاه: ۵۰۰ دلار
متوسط اجاره و utility یک آپارتمان یک خوابه داخل کمپس دانشگاه: ۸۰۰ دلار*
متوسط اجاره و utility یک آپارتمان  یک خوابه خارج از کمپس دانشگاه: ۷۰۰ دلار*
متوسط اجاره و utility یک اتاق از یک house سه خوابه: ۵۰۰ دلار**

*تبصره ۱: استودیو ها که عملا یک خوابه محسوب میشن و گزینه ی دیگه ای براشون تعریف نمیشه، ولی همونطوری که میبینید قیمت های مربوط به آپارتمان، برای آپارتمان یک خوابه نوشته شدن، در حالیکه در همین حالت، برای مثال اگر یک آپارتمان خارج از کمپس دو خوابه باشه، قیمت کل (متوسط) از ۷۰۰ دلار که ذکر شده، نهایتا میشه ۷۵۰ دلار و این یعنی برای هر فرد، اجاره میشه نزدیک به ۳۷۵ دلار که در مقایسه با قیمت تمام شده برای همون آپارتمان ولی یک خوابه، به شدت کمتره. در نتیجه به نظر میرسه که داشتن هم خونه ای، گزینه ی خوبی برای صرفه جویی به حساب میاد که البته مواردی هم هست که در بحث انتخاب یک هم خونه ای باید در نظر گرفته بشه.

**تبصره ۲: این قیمت به شدت میتونه متفاوت باشه و از اونجایی که غالب خونه های شخصی، سه خوابه هستن، من متوسط ترین حالت رو برای این سه خوابه ها نوشتم با اینکه در همین حالت هم بسته به نوساز بودن و امکانات خونه و دور و نزدیک بودن به مراکز خرید و ایستگاههای اتوبوس، میتونه قیمت ها به شدت تغییر کنه.

خب، توضیحات اولیه رو دادم و الان عملا فرد میتونه متوجه بشه که با چه فضایی روبروئه و باید چه انتظاری داشته باشه. حالا سوالی که پیش میاد اینه که فردی که به تازگی ادمیشن گرفته و حالا به هر دلیلی میدونه که ویزا هم میگیره یا فردی که ویزا گرفته و قراره بیاد به دانشگاه پردو، برای اجاره ی خونه چه باید بکنه؟ بر اساس چیزی که من در ذهنمه، این فرد با چنین گزینه هایی روبروئه:

قبل از حضور در وست لافیت و به صورت اینترنتی:

پردو ویلج:
توضیحات مکفی در زمینه پردو ویلج رو که بالاتر دادم، اما به هر حال این هم یه گزینه ست و امکان داره فردی به این نتیجه برسه که میخواد در پردو ویلج مستقر بشه. در نتیجه باید بدونه که چطور میتونه از ایران این پروسه رو طی کنه و خونه ای که میخواد رو بگیره. هرچند که من باز هم تاکید میکنم که حسابی قبلش به این تصمیم فکر کرده باشه و تبعاتش رو در نظر گرفته باشه چراکه شما در پردو ویلج نمیتونید خونه تون رو sublease بدید و اگر به هر دلیلی بخواید قراردادتون رو کنسل کنید باید چندین هزار دلار جریمه بدید، در نتیجه حسابی همه چی رو در نظر بگیرید و بعد تصمیم نهایی رو بگیرید. تمامی اطلاعات لازم در رابطه پردو ویلج رو میتونید “اینجا” به دست بیارید و با ایمیل زدن بهشون تمامی مدارک لازم و پروسه ی اداریش به شما گفته میشه. هزینه ی اجاره در پردو ویلج برای مجرد ها بیشتر از متاهل هاست با این توضیح که ذکر میشه که خونه متاهل ها عملاً مبله ست ولی خونه مجردها خیر، اما بر اساس چیزهایی که من شنیدم، وسایل مذکور بسیار کهنه و نامرغوب هستن و شاید عملا نشه اسم مبله رو روشون گذاشت. بعضی از خونه ها دوخوابه هستن که یکی از اتاق ها خیلی کوچیکتره و گویا فرایند انتخاب افراد برای اتاق ها به صورت شانسی صورت میگیره.

همخونه ای شدن با سایر ایرانی های ساکن در وست لافیت:
طبیعتاً این خیلی گزینه ی خوبیه که به سبب داشتن یه دوست قدیمی یا پیدا کردن ایرانی ای که برای سال پیش رو نیاز به هم خونه ای داره، کارهای مربوط به خونه رو پیگیری کنید. خوشبختانه من در این زمینه خوش شانس بودم و به سبب وجود امیر، خیلی مشکلی در زمینه ی خونه برام به وجود نیومد، اما بر اساس تجربه ای که از دیگران به من رسیده، باید این مورد رو در ذهن داشته باشید که شاید این نسخه برای همه ی ایرانی ها، بهترین نسخه ی ممکن نباشه و بر اساس شنیده های من، مواردی هم وجود داشته که دو فرد ایرانی به سبب تفاوت های فکری و عقیدتی، عدم شناخت و درک متقابل و طبیعتاً با چاشنی سرشلوغی و استرس و دغدغه ی ناشی از درس خوندن در یک دانشگاه خیلی بزرگ و سخت گیر؛ دچار کدورت هایی با همدیگه شدن و مجبور به زندگی در کنار هم تا پایان مدت قرارداد شدن. البته این طبیعتاً یه مورد عام نیست ولی خب به هر حال خوبه که افراد همه ی موارد رو در نظر بگیرن و بهترین گزینه رو برای خودشون انتخاب کنن. اما به هر حال اگر فردی رو در پردو میشناسید که چنین شرایطی داره، قطعا میتونه گزینه ی خوبی باشه براتون. یک راه دیگه ای که میتونید از شرایط سایر ایرانی های دانشگاه پردو مطلع بشید، اینه که در گروه فیسبوک «انجمن فرهنگی دانشجویان دانشگاه پردو (Iranian Cultural Club at Purdue University)» که عملا اصلی ترین ابزار ارتباطی دانشجویان دانشگاه پردو هم محسوب میشه، پیامی رو بذارید و از وضعیت دیگران مطلع بشید. همینجا لازمه که این رو بگم که با اینکه ایرانی های دانشگاه پردو به شدت انسان هایی حامی و خوب هستن، این احتمال وجود داره که به سبب مشغله ی طبیعی حاصل از دانشجوی پردو بودن، نتونن اونجوری که یه فردی که در ایران توقع داره، پاسخگو و کمک کننده باشن که این رو به حساب شخصیت افراد نذارید و این صرفاً حاصل همون مشغله هاست، هر چند که مطمئناً حتی این هم اتفاق نمیافته و حتما دوستان، پاسخگو خواهند بود.

اجاره ی منزل از صاحبخانه های حقوقی:
گزینه ی دیگه ی شما اینه که از طریق وب سایت های موجود، خونه هایی رو که توسط شرکت های صاحب خونه ارائه میشه یا وب سایت هایی که ساختار directory دارن، خونه ی مد نظر خودتون رو به صورت اینترنتی مشاهده کنید و تصمیم بگیرید به خریدنش. در این حالت هم خوبه که قبل از ثبت رسمی قرارداد، از گروه ایرانی ها استفاده کنید و نظر کلی این افراد رو در رابطه با خونه ای که قصد کردید اجاره کنید، بدونید چراکه در بعضی از موارد، این امکان وجود داره که یکی از ایرانی های ساکن، تجربه ای در رابطه با اون مجتمع یا صاحبخونه ی خاص داشته باشه و این تجربه بتونه به شما در این زمینه کمک کنه. حتی در این حالت میتونید از بین سایر افرادی که همراه شما از ایران قصد دارن به دانشگاه پردو بیان، هماهنگ بشید و با هم برای آپارتمان های دو خوابه اقدام کنید که بتونید به اون صرفه جویی مذکور نائل بیاید که خب این دیگه به خودتون بستگی داره.

در این راستا و با توجه به پیگیری های که به عمل آوردم، این وب سایت ها گزینه های خیلی خوبی برای پیدا کردن خونه های مورد نظرتون هستن که میتونید با توجه به گزینه های مختلفی که در اختیارتون میذارن، جستجوها رو فیلتر کنید و بهترین گزینه های اولیه رو پیدا کنید. در این وب سایت ها معمولا فاصله خونه ها از کمپس ذکر میشن ولی خب اگر هم ذکر نشده بودن، میتونید با استفاده Google Maps این فاصله رو تخمین بزنید و بر اون اساس تصمیم بگیرید، در نتیجه حواستون به فاصله ها باشه چراکه بعضی از این لینک ها مربوط به صاحبخونه های مجتمع هایی میشه که داخل کمپس دانشگاه نیستن:

https://www.purdueguru.com
http://boilerapartments.com
http://titanpropertymanagement.co/
http://www.franklinparkapartments.com/
http://www.crestview-apartments.com 
http://www.granitestudentliving.com
http://www.weidaapartments.com
http://www.beaujardinapartments.com
http://www.mayfairvillageapartments.com
http://www.peppermillvillageapartments.com

هممونطور که مشخصه، سه لینک اول به نوعی یه ابزار جستجو در بین تمامی صاحب خونه ها هستن در حالیکه سایر موارد مربوط میشن به شرکت های صاحب خونه ی بزرگ. اما شما به همین وب سایت ها بسنده نکنید و بدون شک خودتون با جستجو به گزینه های بهتری هم خواهید رسید که خواهش میکنم در این صورت، اینجا برای من کامنت بذارید که من به این لیست اضافه ش کنم. سایت دانشگاه پردو هم “اینجا”  یه سری اطلاعات اولیه داره که شاید به دردتون بخوره. در رابطه با پروسه ی ثبت قرار داد عملاً من نمیتونم حکم کلی ای بدم چراکه رویه ی هر کدوم از این ها میتونه کاملا متفاوت باشه و شما باید بهشون ایمیل بزنید و با معرفی خودتون، بگید که به تازگی ادمیشن گرفتید و قراره فلان تاریخ به وست لافیت بیاید و به خونه ی مد نظر علاقه مند شدید و اون ها احتمالا به شما اپلیکیشن فرم رو میفرستن و شما احتمالا باید تصویر ویزا و پاسپورت و آی بیست رو به همراه فرم امضا شده براشون بفرستید و در صورت تایید باید یک راهی پیدا کنید که مبالغ پیش پرداخت و کرایه ی ماه اول رو بهشون برسونید که به صورت توافقی با طرف مذکورتون میتونید راه حلش رو پیدا کنید و من پیشنهاد میکنم از سایت هایی مثل تهران پیمنت یا شریف ویزا  یا هر گزینه ی مشابه دیگه در این راستا کمک بگیرید.

اجاره ی با واسطه (sublease) از سایر دانشجوها:
به اعتقاد من این یکی از بهترین گزینه ها برای فردی محسوب میشه که میخواد از ایران بیاد و کسی رو هم اینجا نمیشناسه، چراکه دردسرهای مربوط به اجاره خونه توسط خودتون مثل پیگیری از اداره ی برق، گرفتن اینترنت و… (که برای کسی که تازه وارد آمریکا میشه و هنوز Social Security Number نداره خیلی سخته (البته شاید خود صاحبخونه ها در این زمینه همکاری کنن باهاتون)) رو نخواهید داشت و همه ی این ها به عهده ی فردی هست که به عنوان صاحبخونه ی مجازی شما، خونه رو به شما sublease میده. در رابطه به تعریف مفهوم sublease که در بالا توضیح دادم و الان فقط چگونگی این کار رو توضیح میدم.

برای این کار، شما عملا باید محلی رو پیدا کنید که در اون، دانشجوها یا افرادی که به هر دلیلی میخوان خونه ی خودشون رو برای sublease قرار بدن، آگهی های خودشون رو در این زمینه بذارن. در این راستا و بر اساس تجربه و پیگیری هایی که به عمل آوردم، گروههای فیبسوکی اصلی ترین راه ارتباطی شما هستن. لیستی از این گروه ها رو در اختیار شما میذارم و احتمالا عضویت در بعضی از این گروهها نیازمند داشتن ایمیل دانشگاه پردوئه که طبیعتاً بعد از ادمیشن گرفتن، بهتون داده میشه و میتونید ازش استفاده کنید.

https://www.facebook.com/groups/357226580981023/
https://www.facebook.com/groups/1537552263233489/
https://www.facebook.com/groups/515204695183210/
https://www.facebook.com/groups/357226570981024/
https://www.facebook.com/groups/430594576977556/
https://www.facebook.com/groups/366845436685804/
https://www.facebook.com/groups/829901683770412/

بعد از ورود به این گروهها، با استفاده از قسمت جستجو، در داخل گروه کلمه ی sublease رو جستجو کنید و میتونید با تمام آگهی های موجود در این راستا آشنا بشید. در نهایت با انتخاب گزینه های مد نظرتون، به صاحب آگهی پیام میدید و با ذکر همون اطلاعاتی که در ایمیل به صاحبخونه ها بهش اشاره شد، شرایط Sublease رو بررسی میکنید که همونوطوری که گفتم به دو صورت رسمی و غیر رسمی صورت میگیره که طبیعتاً پیشنهاد من پیگیری به صورت رسمی هست ولی خب هر کسی میتونه نظر متفاوتی داشته باشه.

بعد از حضور در وست لافیت و به صورت حضوری:

اقامت موقت در هتل های وست لافیت و اجاره مستقیم یا با واسطه:
این برای فردی اتفاق میافته که به هر دلیلی تصمیم میگیره که از طریق اینترنت و قبل از حضورش در وست لافیت خونه ای اجاره نکنه و بیاد همینجا و به صورت حضوری بره خونه هایی رو که قبلاً (با استفاده از روش های بالا) انتخاب کرده، ببینه و در صورت تمایل، همونجا قرار دادش رو ببینه. این هم گزینه ی خوبیه و شاید تنها ایرادی که بهش وارد باشه اینه که این احتمال وجود داره که خیلی از خونه های خوب اون موقعی که شما قصد دارید بیاید، پر بشه و در نهایت گزینه های شما کمتر خواهد شد. ایراد بعدی سکونت موقت شما در زمان رسیدن به وست لافیت تا زمان پیدا کردن خونه ی مد نظرتون هست که اگر دوستی اینجا نداشته باشید که برای این مدت (مثلا ۳ روز) پیشش بمونید، باید در هتل های وست لافیت اتاق بگیرید که مشکل خاصی هم نیست البته.

با اینکه گزینه های زیادی در این زمینه دارید، این دو مورد متداول ترین حالت های ممکن برای شما هستن:

Purdue Memorial Union Club Hotel که خب داخل PMU هست و یک مقدار هم گرون تر از گزینه ی بعدیه ولی خب طبیعتاً کیفیت بالاتری هم داره.
Campus Inn که یه خورده قیمتش کمتره ولی خب مشکلی هم نداره و میتونید به این هم فکر کنید.

برای رزرو هم به راحتی به وب سایتشون میرید و مراحل رزرو رو برای روزهایی که مد نظرتون هست طی میکنید و برای پرداختش هم میتونید از ابزارهایی که بالاتر توضیح دادم استفاده کنید. یه گزینه ی دیگه هم که صرفاً برای اینکه همه راهها رو گفته باشم، وجود داره، وب سایت Airbnb هست که “اینجا” میتونید در موردش بخونید و از این طریق هم میتونید برای چند روز یک اتاق رو اجاره کنید که ارزون تر در بیاد براتون. برای رفتن و دیدن خونه هایی که از قبل هماهنگ کردید، طبیعتاً هم میتونید از اتوبوس استفاده کنید که من قبلاً طرز استفاده ازشون رو به طور کامل “اینجا” توضیح دادم یا اینکه میتونید توی گروه فیسبوک ایرانی های دانشگاه پردو، به محترمانه ترین حالت ممکن از دوستان خواهش کنید و ببینید کسی میتونه برای ساعاتی شما رو به مکان های مد نظرتون برسونه یا خیر. طبیعتاً اگر طوری زمان بندی کنید که این درخواست مصادف بشه با آخر هفته شاید شانس پیدا شدن افراد بیشتر بشه اما به عنوان نظر شخصی و تجربه ای که در زمان حضورم به عنوان ادمین یکی از گروههای بزرگ تلگرام به اسم “ویزای دانشجویی آمریکا” با بیشتر از ۳ هزار نفر عضو کسب کردم، این بود که ماها خیلی وقتها این حقیقت رو که افراد دارن بی قید و شرط بهمون لطف میکنن فراموش میکنیم و با رفتار و گفتارمون شاید باعث ناراحتی اونها بشیم (یه عده که حتی یادمه این اواخر به من فحاشی هم میکردن به این خاطر که مثلا پیامشون رو که منافی قوانین گروه بود، از گروه حذف میکردم). طبیعتاً این مفهوم در آمریکا خیلی بیشتر به چشم میاد و خب هر کسی درگیر زندگی خودشه و همین لطف های کوچک دیگران باید عزیز شمرده بشه و نباید توقع زیادی داشت از کسی؛ اینجا کم نبوده مواردی که افراد از ایران از افرادی که اینجا هستن تقاضای مالی داشتن که منجر شده به هم شرمندگی فرد مورد درخواست به سبب عدم پذیرفتن، هم ناراحتی فرد درخواست کننده به سبب عدم حصول توقع، و یا سایر مثال های این چنینی. اما به هر حال همگی به هم کمک خواهیم کرد.

نکات نهایی:

به عنوان حرف آخر، یه چند تا نکته رو اینجا ذکر میکنم تا حسن ختامی باشه برای این موضوعی که مدت ها در صدد نوشتنش بودم.

– اینجا تمامی خونه ها حداقل یخچال، موکت و کابینت رو دارن و در بسیاری از موارد ماکرویو در بعضی از موارد هم ماشین ظرف شویی در خونه ها هست. در نتیجه تقریباً اصلی ترین موارد لازم رو برای شروع کار دارید و سایر خرید های اولیه هم در همون روزهای اول از طریق مراجعه به Walmart یا خرید اینترنتی صورت میگیره و از این بابت نگران نباشید و نمیخواد چیز اضافه ای در این راستا از ایران با خودتون بیارید.
– بسته به اینکه که چه سبک خونه ای رو انتخاب میکنید، نسبت به بحث laundry اطلاعات کسب کنید. اکثر مجتمع های مسکونی یک سیستم laundry مرکزی دارن که مثلا در طبقه زیرزمین آپارتمان شما قرار داره، اما خب آپارتمان هایی هم وجود داره که اصلا سیستم laundry ندارن و خب درد سرشون بیشتره و باید ببرید در داخل شهر و جاهایی که برای اینکار تعبیه شده laundry کنید. در نتیجه قبلش لازمه شما در مورد همه این موارد مطمئن بشید. ضمناً اکثر house ها خودشون laundry  شخصی دارن ولی خب شاید این هم یه حکم کلی نباشه. در کنار بحث laundry، بحث drier که از اهمیت یکسانی برقراره و شما نمیتونید مثلا خودتون لباس هاتون رو به بند آویزون کنید تا خشک بشه و از وجود drier هم اطمینان حاصل کنید.
– اگر به هر دلیلی خونه ای خارج از محدوده ی کمپس دانشگاه میگیرید، حتما فاصله ی خونه از ایستگاههای اتوبوس رو در نظر داشته باشید و این رو فاکتور مهمی بدونید اگر نمیخواید تا اطلاع ثانوی ماشین بخرید.
– اگر به هر دلیلی میخواید در شهر لافیت (و نه وست لافیت) خونه بگیرید، حتما سعی کنید نزدیک به City Bus خونه بگیرید که برای تردد دچار چالش نشید،  ضمناً مطمئن بشید که آخر هفته ها هم حداقل یه خط اتوبوس نزدیک خونتون فعال باشه، اما اگر ماشین دارید یا میخواید بخرید که خب عملا فرقی نمیکنه.
– روزها و ماههای اول حضور در خونه و محیط جدید طبیعتاً سختی های خاص خودش رو داره، ولی نگران نباشید و روی کمک سایر دوستان برای خرید های اولیه حساب باز کنید و مطمئناً بعد ها خودتون هم به دیگران کمک خواهید کرد. همه ی دانشجوهای جدید این شرایط رو گذروندن و هیچکس بی خانمان نشده، در نتیجه خیلی نگرانش نباشید و فکر نکنید که شرایط بد یا پا در هوایی دارید.

در نهایت باز هم برای همگی آرزوی موفقیت میکنم و امیدوارم این اطلاعات تونسته باشه به عده ای کمک کنه. در آینده و در صورت مواجهه با نکته ای که ذکرش لازم باشه، برمیگردم و این پست رو اصلاح میکنم.

با احترام،
پیمان یوسفی
۱۰ جولای سال ۲۰۱۷ میلادی

برای دانشجویان جدیدالورود: خرید ماشین

اصولاً خریدن ماشین بستگی خیلی زیادی داره به شهری که دانشگاه شما در اون قرار داره و با اینکه در آمریکا متوسط تعداد ماشین برای افراد، خیلی بیشتر از این عدد در ایرانه (به طور دقیق تر؛ در کشور آمریکا به ازای هر ۱۰۰۰ نفر، ۷۹۷ وسیله نقلیه موتوری وجود داره که رتبه ی سوم رو در جهان به خودش اختصاص داده در حالیکه این عدد برای ایران ۲۷۳ هست که ایران رو دارای رتبه ی ۷۱ در جهان میکنه [منبع])، ولی در بسیاری از مواقع، خریدن ماشین در آمریکا اصلا منطقی به نظر نمیرسه، برای مثال دانشجویانی که در شهرهای بزرگی مثل شیکاگو یا نیویورک ساکن میشن، عملاً نیازی به مفهوم ماشین پیدا نخواهند کرد و به سبب بحث ترافیک و عدم وجود پارکینگ، در بسیاری موارد، خریدن ماشین چه بسا یه اشتباه هم محسوب میشه، “اما” از اونجایی که بر خلاف تصور عامه ی مردم در ایران، اکثریت کشور آمریکا رو شهرهایی مثل نیویورک و شیکاگو تشکیل نداده و غالب شهرهای آمریکا، شهرهای با جمعیت کم ولی مساحت زیاد هستن، لزوم وجود ماشین، همچنان حائز اهمیت است. دانشگاه پردو هم که از این قاعده مستثنی نیست و در شهر کوچک وست لافیت واقع شده، دانشجوهایی رو که خارج از کمپس دانشگاه زندگی میکنن ناخودگاه ملزم میکنه به خریدن ماشین، هرچند که همونطوری هم که قبلا اشاره کردم، این جمله صرفاً قابل تعمیم به همه جا و همه ی افراد نیست و همینجا در پردو هم خیلی ها هستن که سالهاست خارج از کمپس دانشگاه زندگی میکنن و از سیستم هایی مثل اتوبوس استفاده میکنن که طرز کارش رو قبلا “اینجا” به تفصیل توضیح دادم.

خب، حالا فرض میکنیم که شما وارد دانشگاه پردو شدید، به هر دلیلی هم قصد دارید که ماشین بخرید، اولین سوالی که پیش میاد و نسبت مستقیم داره به سطح بورژوازی بودن شما!، مقدار پولی هست که دارید، چراکه در اینجا باید به این سوال پاسخ بدید که میخواید ماشین نو (صفر!) بخرید یا ماشین کارکرده؟ البته من هر دو موردش رو یه مقدار کمی توضیح میدم ولی همینجا بگم که کلا تا بحال دو سه نفر رو بیشتر ندیدم که ماشین نو خریده باشن و خب اونا هم همونطوری که عرض کردم از شرایط به نسبت بهتر مالی ای نسبت به متوسط افراد بهره میبردن، هرچند که حتی این هم یه قانون قابل تسری به همه ی افراد نیست و در ادامه که توضیح میدم، میتونید منظورم رو بهتر درک کنید. من در ابتدا راه های مختلف خرید ماشین رو میگم و بعد در انتها مراحل کار رو توضیح میدم که عملا ربطی نخواهد داشت که ماشینی که میخرید نو هست یا دست دو، از دیلر میخرید یا از شخص، و … .

اصولاً مفهوم ماشین توی آمریکا اصلا شبیه به ایران، دست نیافتنی و مختص ژانر خاصی از افراد نیست و همه ی افراد میتونن تقریباً هر ماشینی که میخوان رو داشته باشن (البته استثناهای خاصی هم وجود داره ولی خب این جمله در غالب موارد برای اکثریت جامعه قابل تعمیم هست) در حالیکه «متاسفانه» در ایران، داشتن طیف بسیار زیادی از ماشین ها برای بسیاری از مردم، حتی قابل درک هم نیست، متاسفانه، متاسفانه، متاسفانه.

اگر قصد دارید ماشین نو بخرید، نسبتاً کار راحت تری در پیش دارید چراکه عملا (و طبیعتاً) خیالتون از کیفیت ماشین راحته و فقط کافیه بر اساس وضع مالی و مدلی که دوست دارید، به نمایندگی شرکت مد نظر خودتون که معمولا در شهر لافیت میتونید همه نمایندگی ها رو پیدا کنید (اینجا میتونید یه نگاه تقریبی به بعضی از این نمایندگی ها بندازید) ، میرید و ماشین مد نظر رو انتخاب میکنید. برای پرداخت قیمت ماشین هم راه حل های مختلفی وجود داره و طبیعتاً یکی از این راه حل ها اینه که به صورت نقدی مبلغ مذکور رو میپردازید و نمایندگی، سند رو به نامتون صادر میکنه که بعدش باید برید BMV توی وست لافیت که “اینجا” در موردش توضیح دادم، کارای مربوط به پلاک رو انجام بدید که البته قبلش باید بیمه ماشین رو درست کرده باشید که در ادامه توضیح میدم. راه دیگه ای که برای پرداخت وجود داره اینه که بخش یا همه مبلغ ماشین رو به صورت قسطی پرداخت کنید که بستگی مستقیمی داره به سابقه ی کردیت کارت شما که “اینجا” نسبت به اهمیت و چگونگی بهبود سابقه تون توضیح داده بودم. در نتیجه، بعد از اینکه شرکت مذکور، سابقه شما رو بررسی کرد، تصمیم میگیره که در رابطه با اقساط با شما به توافق برسه و میتونید به راحتی ماشین رو از این طریق تهیه کنید.

اما اگر میخواید ماشین کار کرده یا دست دو بخرید که به نظر من برای یک دانشجو، با اختلاف تصمیم عاقلانه تری محسوب میشه چراکه به سبب همین دست یافتنی بودن مفهوم ماشین، قیمت ماشین ها حتی بعد از یک سال از تولیدشون به مقدار زیادی افت میکنه و برای مثال شما میتونید ماشین ۲۰۱۶ ئی رو که مسافت خیلی اندکی رو طی کرده و عملا با مدل نوی ۲۰۱۷ خودش فرق زیادی نداره، با یه اختلاف قیمت خیلی قابل توجهی بخرید، اما به هر حال باید مراحل و بررسی های بیشتری رو انجام بدید که من سعی میکنم بهشون بپردازم. اول از همه باید از خودتون بپرسید که میخواید ماشینتون رو از دیلر بخرید یا از شخص؟ دیلرها، یه سری نمایشگاه ماشین کوچیک و در بعضی موارد بزرگن که ماشین های دست دو رو از مردم میخرن، اونارو ترمیم میکنن و بعد به فروش میذارن، در نتیجه خرید کردن از دیلر ها خیلی هم غیر منطقی نیست چراکه حداقل اونا سعی میکنن تا جایی که لازمه ماشین رو روبه راه کنن که بتونن بفروشنش. اما مشکل اینجاست که خرید کردن از دیلر ها، فارغ از اینکه گرون تر (و بعضاً خیلی گرون تر) از حالتیه که همون ماشین رو از شخص بخرید، توام خواهد بود با یه مقدار ریسک چراکه به هر حال این احتمال وجود داره که ماشین دارای خرابی یا ایراد خیلی بزرگی بوده باشه که به صورت مقطعی و صرفاً به منظور فروش برطرف شده و بعد از مدتی، خودشو نشون بده (هرچند که دیلرهای درست و حسابی معمولا برای حفظ اعتبارشون هرگز به خاطر مثلا ۱۰ یا ۲۰ هزارتا چنین کاری نمیکنن). در این راستا باید دقت خیلی زیادی بکنید به مواردی که در این مورد در قرار داد شما ذکر شما میشه. بهترین حالت برای شما این خواهد بود که دیلر به شما مثلا برای یک یا دو سال گارانتی بده که در صورت معیوب بودن قطعات، براتون تعمیرش کنه، حالت بعدی اینه که دیلر certify کنه که قطعات سالم هستن و مشکلی نخواهد بود و حالت آخر هم اینه که دیلر ماشین رو “as is” به شما بده به این معنی که عملا همینی که الان هست رو بهتون میفروشه و هیچ مسئولیتی رو بعد از اینکه ماشین از نمایشگاه خارج شد به عهده نمیگیره که خب سعی کنید از این مورد ابا داشته باشید. اما در هر حال، خرید از دیلر خیلی هم گزینه ی بدی نیست و اگه بتونید یه دیلر آشنا پیدا کنید (که اگه پیدا کردید و کیفیت و صداقتش رو تایید کردید، بیاید اینجا به منم معرفی کنید که من هم به بقیه معرفی کنم) میتونید به راحتی ازشون ماشین بخرید.

حالت دوم اینه که بخواید ماشین رو از شخص بخرید. سوالی که در این راستا پیش میاد اینه که خب اصلا من چه جوری میتونم با ماشین های که توسط اشخاص برای فروش گذاشته شده، آشنا بشم و از بینشون بر اساس معیارهای خودم، اونی که منطقی تر هست رو انتخاب کنم (البته این سوال برای خرید از دیلر ها هم میتونه مصداق داشته باشه چون شما لزوماً که نمیتونید دوره بیافتید و همه ی نمایشگاهها رو بگردید) جواب شما در وب سایت غول پیکر Craigslist خلاصه میشه که فکر میکنم تیم توسعه دهنده ی نرم افزار بازار با معرفی وب سایت دیوار و بعد از اون هم گروه شیپور سعی کردن که بتونن نسخه ی نسبتاً مشابهش رو تولید کنن که خب البته کارشون بد نبوده اما خب طبیعتاً گستردگی این هیولای مجازی رو نداره!، در کل به جز این وب سایت، یه گزینه ی دیگه ای هم خواهید داشت که بعد از توضیح craigslist به اون هم یه اشاره ای میکنم. در لینکی که براتون قرار دادم، اگر بر روی lafayette / west lafayette کلیک کنید با این صفحه روبرو میشید:

که با کلیک کردن بر روی cars + trucks با صفحه ای روبرو میشید که میتونید انتخاب کنید که میخواید از شخص بخرید یا از دیلر؛ که خب در این مثال خاص شما قراره BY-OWNER ONLY رو انتخاب کنید ولی همینجا هم میتونید که BY-DEALER ONLY رو انتخاب کنید و اگه قصد دارید که از دیلر بخرید، میتونید با آگهی هایی که میذارن آشنا بشین و بررسی کنید (هرچند که بعضی وقتها دیلرها زرنگی هم میکنن و خودشون رو به عنوان شخص معرفی و در بخش BY-OWNER ONLY هم آگهی میدن! که باید حواستون باشه). خلاصه بعد از اینکه بر روی BY-OWNER ONLY کلیک کردید، تقریبا با چنین صحنه ای روبرو میشید:

که از منوی سمت چپ، میتونید مشخصات مد نظر خودتون رو انتخاب کنید و گزینه ها رو محدود کنید به مواردی که برای خودتون متصور هستید و بعد از اون میتونید لیستی از آگهی ماشین هایی رو که دارای مشخصات مد نظر شما هستن رو ببینید و بر اساس قیمت مد نظرتون، یکی رو انتخاب کنید و به صاحب آگهی پیام بدید و برید ماشین مذکور رو ببنید!

همونطوری که گفتم، به جز سایت craigslist، فضاهای دیگه ای هم برای دیدن آگهی های ماشین ها وجود داره که مهمترین اون صفحه گروه Free & For Sale  برای دانشگاه پردو هست که “اینجا” میتونید ببینیدش. در این گروه که البته برای عضویت در اون لازم خواهید داشت که ایمیل دانشگاه پردوی خودتون رو وارد و اون رو تایید کنید، دانشجوهای پردو هر چیزی رو که نیاز نداشته باشن در قالب یک آگهی برای فروش میذارن و میتونید اونجا هم آگهی های مربوط به ماشین رو بررسی کنید.

مورد بعدی خود فیسبوک هست که اخیراً بخشی به اسم shop رو در بین گزینه های خودش اضافه کرده و افرادی که در حومه ی آدرس فعلی شما هستن هم میتونن در دسته بندی های مختلف، محصولات خودشون رو برای فروش بذارن که در اونجا هم میشه با آگهی های مربوط به ماشین روبرو شد و اون ها رو بررسی کرد.

اما سوالی که براتون پیش میاد این خواهد بود که اصلا از کجا بفهمید که این قیمتی که برای این ماشین گذاشته شده قیمت معقولی هست؟ سوال بسیار خوبیه! جواب این سوال در دیگر وب سایت غول پیکر Kelley Blue Book که به اختصار با KBB نوشته و شناخته میشه، خلاصه میشه. KBB یه کمپانی بزرگ برای ارزشگزاری و تحقیق در رابطه با اتوموبیل هاست که هم توسط مردم و هم توسط صنایع مورد وثوقه و بهش استناد میشه. در بین بخش های مختلف وب سایت KBB، بخشی وجود داره به اسم Price New/Used Car که با کلیک کردن بر روی اون با “اینجا” مواجه میشید و در اون عملا میتونید قیمت معقول هر ماشینی رو که مد نظرتون هست متوجه بشید که من الان بیشتر در موردش توضیح میدم. به نظر میرسه توی ایران هم وب سایت های خیلی زیادی هستن که از این وب سایت الگو گرفتن و دارن چنین کاری میکنن که با جستجو در اینترنت میتونید به راحتی اونارو هم پیدا کنید.

و اما وب سایت KBB، من سعی میکنم با یه مثال طرز کار و استفاده از این وب سایت رو توضیح بدم. برای مثال فرض کنید که شما توی وب سایت craigslist جستوهای خودتون رو انجام دادید و در نهایت به این ماشین رسیدید:

که همونطوری که میبینید مشخصاتش هم به راحتی قابل رویت هست. بعد از اینکه این صفحه رو دیدید، مجدداً به بخش Price New/Used Car وب سایت KBB میرید و مشخصاتی که میخواد رو وارد میکنید که اکثرشون به شدت واضحه و من صرفاً مواردی رو که یه خورده نکته دار هست توضیح میدم. برای مثال در یکی از بخش ها مجددا ازتون سوال خواهد پرسید که دارید این ماشین رو از شخص میخرید یا از دیلر و خب بر اساس شرایطتتون باید یکی رو انتخاب کنید و در همینجا خواهید دید که قیمتی رو که برای یه ماشین خاصی که قراره از دیلر بخرید، گرون تر از قیمت همون ماشین وقتی که از شخص میخرید، نشون میده. در نهایت و با وارد کردن مشخصات لازم، به شما قیمت ماشین رو در تقریباً چنین فضایی ارائه میده:

در این قسمت همونطور که میبینید، قیمت ها بر اساس condition ماشین متفاوت هست و در کل دارای چهار بخش Excellent، Very Good، Good، Fair که میتونید همینجا با کلیک کردن بر روی اون ها قیمت ها رو ببنید. اینجاست که جواب سوال شما داده میشه و میتونید متوجه بشید که قیمتی که برای اون ماشین مد نظر گذاشته شده، قیمت درستی هست یا نه. معمولا خیلی خوبه که بتونید ماشین رو با قیمت fair یا یه خورده بیشتر از Fair بخرید و مثلا اگر مخاطبتون قیمت رو بر اساس Excellent و Very Good گذاشته بود، به جز موارد خاصی که واقعا ماشین مذکور چنین شرایطی رو داره (مثل کارکرد خیلی خیلی کم و …)، بدونید که میتونید حسابی چونه بزنید چراکه قیمت Fair اون ماشین طبیعتاً خیلی کمتر خواهد بود. در کل این وب سایت به شما دید اولیه خوبی میده که بتونید غربال بهتری بکنید بر اساس گزینه های مورد نظرتون.

در همین راستا، گوگل کار رو آسون کرده و به فراهم کردن مفهوم extension  برای کاربرهاش (البته به تقلید از Mozilla ی عزیز)، امکانی رو به وجود آورده که افزونه های خیلی خوبی به گوگل کروم شما اضافه بشه، یکی از اون ها اکستنشن Car Value هست که کار رو برای شما آسون تر میکنه و عملا وقتی صفحه ی آگهی در craigslist رو باز میکنید، خودش مشخصات لازم رو وارد KBB میکنه و در همون صفحه به شما قیمت ها رو میده و دیگه نیازی پیدا نمیکنید که برید و خودتون KBB رو چک کنید، هر چند خطاهای اندکی داره ولی ما امتحان کردیم و در اکثر موارد امتحان خودشو پس داده و میتونید اون رو نصب و ازش استفاده کنید. (طبیعتاً مشخصه که باید گوگل کروم داشته باشید تا بتونید ازش استفاده کنید)

خب حالا فرض میکنیم که گزینه های مد نظر خودتون رو پیدا کردید و الان وقتشه که در ابتدا به صاحب ماشین پیام و در نهایت برید ماشین رو ببینید که خب این مرحله هم نکات خاص خودش رو داره. اول از همه اینه که وقتی به فرد مذکور پیام میدید، همون اولش درمورد قیمت صحبت نکنید، یه خورده در مورد شرایط کلی ماشین بپرسید و بعد از چند تا پیام مثلا با اینکه قیمت ماشین چقدر negotiable هست صحبت رو آغاز کنید و با در نظر گرفتن قیمت fair  ماشین، بحث رو ادامه بدید و در بسیاری مواقع اگر بتونید بین قیمت fair و good قیمت رو ست کنید، کار بزرگی کردید که بهتون تبریک میگم.

در اینجا لازمه در مورد یه موضوع دیگه صحبت کنم و اون چیزی نیست جز مفهوم Carfax. کارفکس یه شرکت آمریکاییه که شرایطی رو فراهم آورده که در اون شما میتونید سابقه تمامی ماشین ها در کشور آمریکا و کانادا رو داشته باشید، مواردی از قبیل تاریخ مراجعت به تعمیرگاه و نوع تعمیر، تعداد صاحبان قبلی، وام داشتن و نداشتن و خلاصه تمامی اطلاعات دقیق ماشین مذکور. در نتیجه شما هر بار که ماشینتون رو به مکانیکی میبرید و مثلا روغنش رو عوض میکنید، سابقه این مراجعت به مکانیکی در کارفکس ماشین شما ذخیره میشه که بعدها قابل استناد خواهد بود.

در نتیجه چه شما ماشین رو از فرد بخرید و چه از دیلر؛ لازم هست که قبل از اتمام فرایند خرید، حتما کارفکس ماشین رو چک کرده باشید که من در ادامه یه خورده در مورد چگونگی بررسی کارفکس توضیح خواهم داد. در اکثر موارد دیلر ها خودشون کارفکس رو به شما میفرستن که میتونید بررسیش کنید، خیلی از صاحبان خودروها هم که به عنوان شخص دارن خودرو رو میفروشن، در صورتی که ازشون بخواید میتونن کارفکس ماشین رو اگر خریده باشن بهتون بدن، که خب این همیشه مصداق نداره و خیلی وقتها صاحب ماشین کارفکس رو نداره و شما اگه “واقعا” میخواید ماشین رو بخرید، به عنوان مرحله ی آخر خودتون باید کارفکس اون ماشین رو بخرید و بررسی کنید که توضیح میدم الان. در این راستا باید VIN یا Vehicle Identification Number ماشین رو داشته باشید که بتونید فرایندش رو انجام بدید. این شماره، یه شماره منحصر به فرد برای هر ماشینه که از اون طریق میشه سابقه ش رو پیگیری کرد. برای خرید کارفکس هم باید به سایتشون مراجعه کنید (اینجا). در این لینک هم میتونید نمونه یه کارفکس رو ببینید و مشاهده میکنید که تاریخچه ماشین و تمام صاحبان اون در کارفکس ذکر میشه و شما باید به خوبی بررسی کنید که ماشین تصادف خاصی نداشته یا اگر با اون وامی گرفته شده حتما اون وام به طور کامل پرداخت شده باشه و … . به جز کارفکس، AutoCheck هم هست که مانیفست نسبتاً مشابهی داره و اون رو هم اگر دوست داشتید میتونید پیگیری کنید.

حالا فرض میکنیم که کارفکس رو دیدید و مشکلی وجود نداشته و حالا با صاحب ماشین قرار گذاشتید که برید ماشین رو ببینید. طبیعتاً باید با ماشین برید یه دوری بزنید و ببینید که چقدر از ماشین خوشتون میاد و ما فرض میکنیم که این کار رو کردید و خوشتون هم اومده و عملا شما قراره این ماشین رو بخرید. توصیه من به شما اینه که اینکارو نکنید!! نظر شخصی من اینه که تا ماشین توسط یه مکانیک تایید نشه، حتی اگه کارفکس تمیزی هم داشته باشه، نباید خریده بشه. به هر حال شما مثلا دارید ۵ تا ۱۰ هزار دلار برای ماشین خرج میکنید و اینکه مثلا قبل از خرید نهایی، با یه مکانیک هماهنگ کنید و ماشین رو ببرید پیشش و با ۵۰ تا ۱۰۰ دلار، تایید ایشون رو داشته باشید به نظر من ارزششو داره. در نتیجه با پرس و جو بین دوستان، یه مکانیک خوب پیدا کنید و از قبل باهاش هماهنگ کنید و بعد از اینکه خودتون با ماشین مذکور دور زدید، به همراه صاحب ماشین به مکانیکی برید و از ایشون بخواید که ماشین رو بررسی کنه و در صورت تایید ایشون، ماشین رو بخرید که در مورد اون هم توضیح میدم.

هر ماشین دارای یه Title هست که یه چیزی شبیه سند خودمون در ایرانه که شما باید اون تایتل رو داشته باشید تا بتونید کارای اداری ثبت ماشین رو انجام بدید. در هنگام خرید ماشین، هم شما و هم فروشنده باید پشت تایتل رو امضا کنن و مشخصات لازم مثل تاریخ و میزان مایلی رو که ماشین کار کرده و حتی قیمت فروش رو ذکر کنید. مالیات این قیمت رو وقتی که میرید برای ثبت ماشین و گرفتن title جدید، باید پرداخت کنید.

در این مرحله که ماشین رو خریدید، لازمه که به همراه مدارکی که قبلا توی بحث گواهینامه هم بهش اشاره کرده بودم، برید اداره BMV که در “این” پست به تفصیل در موردش توضیح داده بودم و بعد از پرداخت یه سری مبالغ، پلاک جدید ماشین و title جدید اون بعد از ۱۰ الی ۱۴ روز به آدرس شما ارسال میشه. البته همونجا به شما یه پلاک موقت داده میشه که در صورتی که بخواید توی این مدت هم رانندگی کنید، مشکلی نخواهید داشت. این قسمت رو خیلی مطمئن نیستم ولی تا جایی که یادمه برای ثبت ماشین باید حتما اون رو بیمه کرده باشید و من یادمه که توی BMV مدارک مربوط به بیمه ماشین هم از من خواسته شد، اما در این زمینه مطمئن نیستم و نهایتاً میتونید از طریق وب سایت BMV یا مراجعه حضوری، مراتب پیگیری رو به عمل بیارید. در کل بیمه ماشین هم هیچ کار خاصی نداره و از بین شرکت های زیادی که برای بیمه وجود دارن، من شرکت Progressive و شرکت Geico رو پیشنهاد میکنم که به راحتی میتونید از طریق وب سایت کاراشو انجام بدید (به فرایندش میگن quote گرفتن) و نیاز به هیچ مراجعه و تماسی هم نداره.

امیدوارم که این اطلاعات کمک اندکی بکنه به سهولت فرایند خرید ماشین.

با احترام،
پیمان یوسفی
۲۳ ژوئن سال ۲۰۱۷ میلادی

نمادهای ورزشی در دانشگاه های آمریکا

یکی از چیزهایی که من با ورودم به اینجا خیلی زود متوجهش شدم و البته چند بار هم اینجا بهش اشاره کردم، احساس تعلق خاطریه که فضای دانشگاه به دانشجوهای خودش میده و خب البته بخش مهمی از این تعلق خاطر، فارغ از رقابت علمی شدید در دانشگاههای آمریکا، مربوط میشه به تیم ها و رقابت های ورزشی بین این دانشگاهها که خصوصاً این قضیه در سه ورزش اصلی این کشور یعنی فوتبال آمریکایی، بسکتبال و بیسبال به اوج خودش میرسه. به همین سبب تک تک دانشجوهای دانشگاههای مختلف آمریکا با همه وجودشون طرفدار تیم دانشگاهشونن و غیر ممکنه که حداقل توی این سه تا ورزش، ورزشگاه های دانشگاهها که غالباً خیلی خیلی هم بزرگن و میتونید تصویر سالن بسکتبال دانشگاه پردو رو اینجا ببینید، خالی بمونن.

این نمایش پرده‌ای نیاز به جاوااسکریپت دارد.

در همین راستا، هر دانشگاه یک نماد ورزشی یا Mascot داره که به نوعی یک شخص، حیوان یا شیئی هست که به صورت نمادین برای نشون دادن یک گروه یا یک رویداد با هویت مشترک (در این مثال: دانشگاه) به کار میره. فارغ از نماد ورزشی، هر کدوم از تیم های ورزشی دانشگاههای مختلف، یه اسم ویژه ی خودشون هم دارن که به اون اسم صدا زده میشن که “اینجا” میتونید لیست اون اسامی رو ببنید و در مورد دانشگاه پردو، به این تیم (و در مفهوم مجاز به تمامی دانشجوهای پردو) لقب Boilermakers یا آهنگرها داده شده که من یه خورده جلوتر، داستان جالب این نامگذاری رو هم میگم. در این عکس میتونید تصویری از بعضی از این نماد ها رو برای دانشگاههای مختلف (از جمله پردوی عزیز!) ببینید:

در رابطه با بحث نماد ورزشی، دانشگاه پردو یه خورده عجیب تر از جاهای دیگه ست چراکه این دانشگاه یه نماد official و یه نماد unofficial داره. نماد اصلی اون یه خورده عجیب و غریبه چراکه برعکس سایر دانشگاهها که معمولا (همونطور که توی عکس هم میبینید) از یک حیوون یا انسان به عنوان نماد استفاده میکنن، نماد اصلی دانشگاه پردو یه لوکوموتیو بزرگه که شما خیلی وقتها وقتی توی محیط دانشگاه دارید راه میرید، میتونید ببینید که یه عالمه دانشجو رو سوار کرده و بوق زنان و زوزه کشان! داره حرکت میکنه! اما در عین حال، دانشگاه پردو یه نماد غیررسمی هم داره که اون هم دیگه رسماً الان نماد دانشگاه شده و همه به همون نسبت قبولش دارن (البته روی کاغذ هنوز هم لوکوموتیو مذکور که اسمش هست Boilermaker Special نماد اصلی محسوب میشه) و اسم این نماد غیر رسمی هم هست Purdue Pete که در سال ۱۹۴۰ و در اصل به عنوان لوگو برای University Bookstore که یک سال قبلش تاسیس شده بود، طراحی و به وجود اومده و از سپتامبر سال ۱۹۵۶ هم بُعد فیزیکی پیدا کرده و با اینکه چندین بار تغییرات اساسی در اون داده شده، در تمامی مسابقات ورزشی حضور داره و بخش جدانشدنی دانشگاه پردو محسوب میشه که من یه خورده جلوتر یه خورده بیشتر در موردش توضیح میدم. این عکس رو ببینید بهتر متوجه میشید:

و اما چرا اسم Boilermaker یا آهنگر؟ این قضیه بر میگرده به اکتبر سال ۱۸۹۱ وقتی که تیم فوتبال (آمریکایی) پردو با نتیجه ی ۴۴ بر صفر تیم فوتبال Wabash College رو شکست میده و بعد در روزنامه های محلی به سبب اندام خیلی تنومند و لباس های تیم پردو که به رنگ سیاه و طلایی (رنگهای رسمی دانشگاه پردو) بودن، این اسم بهشون اطلاق میشه و تا الان هم ادامه داشته. اطلاعات خیلی دقیق تر در رابطه با تیتر روزنامه های اون موقع و حوادث مربوط به اون بازی و اون نامگذاری رو میتونید “اینجا” بخونید.

همونطوری که گفتم، در سال ۱۹۴۰ هم در ابتدا Purdue Pete (که البته اون موقع هنوز اسمی نداشته و صرفاً یه لوگو بوده) به منظور لوگوی University Bookstore طراحی میشه و ۵ سال بعد هم در تقویم دانشگاه نشون داده میشه و در سال ۱۹۵۶ هم توسط یک دانشجوی مهندسی مکانیک، پوشیده میشه و صاحبان University Bookstore اسم اون رو Purdue Pete میذارن و البته کسی نمیدونه اسم Pete از کجا اومده و دلیل نامگذاریش چی بوده! اما به هر حال از اون موقع Purdue Pete با چک کش معروفش که نمادی هست از قدرت و استقامت و اشاره ای هم به ابزار کار آهنگرها داره، تا امروز یکی از محبوب ترین شخصیت های دانشگاه هست و هر سال ۶ نفر دانشجو که باید اندام ورزیده و تنومندی هم داشته باشن، وظیفه پوشیدن لباس Purdue Pete رو به عهده دارن که البته این لباس برای تک تک اونها به صورت مجزا طراحی و ساخته میشه.

به جز mascot، هز دانشگاه یه سرود مخصوص خودش هم داره که آهنگ دانشگاه پردو اسمش هست Hail Purdue که در سال ۱۹۱۲ توسط James R. Morrison نوشته و توسط Edward S. Wotawa هم آهنگش ساخته شده و متنش از این قراره:

Hail Purdue
To your call once more we rally,
Alma Mater, hear our praise;
Where the Wabash spreads its valley,
Filled with joy our voices raise.
From the skies in swelling echoes
Come the cheers that tell the tale,
Of your vic’tries and your heroes,
Hail Purdue! We sing all hail!

Chorus
Hail, hail to old Purdue!
All hail to our old gold and black!
Hail, hail to old Purdue
Our friendship may she never lack,

Ever grateful ever true

Thus we raise our song anew,

Of the days we’ve spent with you,
All hail our own Purdue.
When in after years we’re turning,
Alma Mater, back to you,
May our hearts with love be yearning,
For the scenes of old Purdue.
Back among your pathways winding
Let us seek what lies before,
Fondest hopes and aims e’er finding,
While we sing of days of yore.

اینجا هم میتونید این آهنگ رو گوش بدید:

خلاصه که خواسته یا ناخواسته، با حضور در دانشگاههای آمریکا، شما طرفدار پر و پا قرص تیم دانشگاهتون میشید و حتی امکان داره که ریسرچ رو برای ساعاتی رها کنید و برید و به تشویق تیم دانشگاهتون بپردازید.

با احترام،
پیمان یوسفی
۵ مِی سال ۲۰۱۷ میلادی

برای دانشجویان جدید الورود: افتتاح حساب و کردیت کارت

طبیعتاً برای کسی که به عنوان دانشجو وارد آمریکا میشه، داشتن حساب بانکی از اهمیت فوق العاده زیادی برخورداره. اولین بانکی که دانشجوهای جدیدی که وارد دانشگاه پردو میشن، باهاش در ارتباط قرا میگیرن، Purdue Federal Credit Union هست که خب به دانشگاه پردو اختصاص داره و به نوبه ی خودش بانک خیلی خیلی خوبی هم هست. آدرس شعبه های اون رو میتونید “اینجا” پیدا کنید. شما بعد از انجام امور اداری خودتون، از Business Office دپارتمان خودتون یه نامه خطاب به Purdue Fed میگیرید و میتونید برای افتتاح حساب به بانک برید که به راحتی حساب رو باز میکنید و یه کارت بانکی (Debit Card) هم همونجا بهتون میدن و حالا شما صاحب یه حساب هستید که میتونید مشخصاتش رو به دانشگاه بدید و زین پس حقوق شما به این حساب واریز خواهد شد، ولی برای درخواست کارت اعتباری (Credit Card) (که الان در موردش مفصل توضیح میدم) باید یکی دو هفته صبر کنید که Social Security Number رو دریافت کنید (یا برای افرادی که فاند ندارن و نمیتونن SSN بگیرن، بلافاصله پس از زمانی که نامه ی waiver رو در این زمینه دریافت کردن، برای درخواست SSN هم شما نیازی نیست که کار خاصی بکنید و صرفاً اگه در orientation شرکت کنید خودشون کاراشو براتون انجام میدن؛ حالا اگه نتونستید به orientation برسید، باید یه سری روند اداری رو طی کنید که چیز خاصی نیست در کل و شاید بعداً در موردش توضیح دادم) و بعد به همراه همه ی مدارک از قبیل SSN، پاسپورت ویزا دار، نامه ی فاندینگ، تشریف میبرید شعبه ی بانک و اقدام میکنید برای درخواست کردیت کارت که افراد توی ایران حتما تا بحال اسمش به گوشتون خورده که من از اینجا به بعد سعی میکنم به طور مفصل و با بهره مندی خیلی زیاد از اطلاعات فوق العاده مفیدی که کاربر سایت آکادمیا کافه، جناب reza_1st در اختیار دیگران گذاشته بودن، به توضیح کردیت کارت بپردازم.

یکی از چیزهایی که برای ما که از ایران به آمریکا میاییم جدیده و گاهی نمی‌دونیم بهترین راه برخورد با اون چیه، کارت‌های اعتباریه. مشکلی هم که هست، اینه که شرایط ما به عنوان یک دانشجوی خارجی کمی با شرایط شهروندهای آمریکایی فرق داره، به همین سبب بعضی از توصیه‌ها و راهنمایی‌هایی که ممکنه با جستجو در اینترنت پیدا بشه، اونقدرها در مورد ما عملی و مفید نیست. در واقع تفاوت اصلی کارت اعتباری و کارت‌های نقدی بانک‌ها (یعنی همونی که شما بعد از افتتاح حساب دریافت کردید) اینه که زمانی که از کارت نقدی بانک به عنوان کارت نقدی استفاده می‌کنید، باید حداقل معادل مبلغ خرید تو حسابتون پول داشته باشین (مثل همون سیستم کارت های بانکی ای که توی ایران داریم)، ولی زمانی که با کارت اعتباری خرید می‌کنین لازم نیست توی حسابتون پول باشه، شما خرید می‌کنید و مجموع خرید اون ماهتون، آخر ماه به عنوان صورت‌ حساب از طرف بانک براتون میاد، و از زمان صدور صورت‌ حساب هم، حدود یک ماه، معمولاً حدود ۲۰-۲۸ روز، فرصت دارین که صورت حساب رو بپردازین بدون اینکه لازم بشه سودی بپردازین، هرچقدر هم از بدهی شما مونده باشه بعد از اتمام اون دوره حدود یک ماهه بعد از صدور صورت‌ حساب، بهش بهره تعلق می‌گیره. البته یه حداقل پرداخت هست که حتماً باید انجام بدین و نمی‌تونین به ازای اون هیچ پولی پرداخت نکنید. به نوعی انگار یه وام برای خرید (و نه پول نقد!) به شما داده شده، در نتیجه طبیعیه که مجموع بدهی ای که روی کارت اعتباری وجود داره همیشه باید از سقف اعتباری درنظر گرفته شده برای شما توسط بانک، کمتر باشه. برای مثال اگر کردیت کارت شما ۲۰۰۰ دلار اعتبار داره، شما نمیتونید بیشتر از ۲۰۰۰ دلار به بانک بدهکار باشید. البته بعضی بانکها یه سری استثنا در این زمینه دارن ولی در اکثر موارد همونیه که گفتم.

گذشته از اینکه کارت اعتباریتون رو از کجا و کدوم بانک می‌گیرین (که شما فعلا دارید از Purdue Fed میگیرین)، به صورت کلی ۴ شرکت بزرگ در آمریکا هستن که سیستم اعتباری آمریکا و با تقریب خوبی دنیا رو اداره می‌کنن. روی کارت اعتباری شما حتماً نشان یکی از این ۴ شرکت وجود داره Master Card, Visa, American Express و Discover. به جز اینکه مستر کارت و ویزا نسبت به دیسکاور و امریکن اکسپرس گستردگی خدمات بیشتری دارن و در جاهای بیشتری پذیرفته می‌شن، این ۴ شرکت عملاً مزیت خاص دیگه‌ای نسبت به هم ندارن و گزینه‌های خوبی در هرکدوم وجود داره. حالا بانک یا موسسه اعتباری شما با یکی از این شرکت‌های بزرگ قرارداد داره و کارت رو صادر می‌کنه و دریافت و پرداخت‌ها رو بانک انجام میده ولی مدیریت سیستم با یکی از اون ۴ تاست. در این راستا، Purdue fed با visa کار میکنه و روی کارتش هم میتونید این مساله رو ببینید.

توی این سیستم هر شخصی یه سابقه اعتباری داره که بر اساس رفتارهای اقتصادی اون در سیستم شکل گرفته و در خیلی از جنبه‌ های زندگی در آمریکا تاثیر داره، که مهمترین و مستقیم‌ ترینش گرفتن هر نوع وامی از جمله وام‌ های دانشجویی و ماشین و بعداً هم خونه‌ست. بنابراین مهمه که سابقه اعتباری خوبی داشته باشین، البته اگه تصمیم دارین بعد از تحصیل برگردین به ایران، واقعاً نیازی به کارت اعتباری نیست و با یه کارت نقدی هم زندگی می‌گذره و تقریباً همه‌ خریدهای معمولی و آنلاین رو می‌شه انجام داد. ولی کارت اعتباری کمک می‌کنه که سابقه اعتباری بسازین برای زندگی آینده‌تون خارج از ایران.

برای گرفتن اولین کارت اعتباری چند راه وجود داره، ولی برای شما که دانشجوی دانشگاه پردو میشین، بهترین و راحت ترین راه، همون درخواست از طریق Purdue Fed هست که بازم یادآوری میکنم که وقتی میرید بانک نامه ی فاندینگ خودتون رو حتما ببرید تا از صحت حقوق شما اطمینان حاصل کنن. اما در کل، این قضیه گرفتن کارت اعتباری بعضی وقتها قانون مشخصی نداره و بستگی داره که کدوم بانک برین، حتی شعبه‌های مختلف یک بانک هم بعضی اوقات با هم فرق دارن. برای شروع خیلی به درصد و سود و اینا کار نداشته باشین چون قرار نیست با کارت اعتباری بدهکار بشین و اصلاً کار به سود دادن و اینا برسه، همین که هزینه ماهیانه و سالیانه نداشته باشه، یا کم باشه و راحت بدن کارت رو، برای اولین کارت کافیه، که برای دانشجوهای ایرانی جدید پردو همون کردیت کارت Purdue Fed قطعا بهترین گزینه ست.

فرض میکنیم که کارت رو گرفتین و حالا مسئله اینه که بهترین راه استفاده برای ساختن یه سابقه اعتباری خوب و امتیاز اعتباری عالی چیه (امتیاز اعتباری از روی سابقه اعتباری حساب می‌شه و با اینکه الگوریتم‌ های مختلفی داره، در رایج ترین حالت‌ها یه عدد بین ۳۰۰ تا ۸۵۰ هست که عملاً سابقه اعتباری شما رو در یک عدد خلاصه کرده و وام دهنده‌ها و اجاره‌ دهنده‌ های خونه و شرکت‌ های تلفن و … از اون استفاده می‌کنن تا تصمیم بگیرن به شما وام یا خدمات رو با چه درصد و بهره ای بدن) در کل، ۵ مورد هست که در سابقه اعتباری شما مهمه و امتیاز اعتباری شما رو تعیین می‌کنه. چون رابطه‌ های دقیق محاسبه امتیاز توسط شرکت‌ها در اختیار نیست و بعلاوه بعضی وام دهنده‌ها رابطه‌ های درون سازمانی خودشون رو دارن و امتیاز خودشون رو ملاک قرار می‌دن، بعضی از این موارد بیشتر  کیفیه و در مورد جزئیات بین علما اختلاف هست و نظرات مختلف وجود داره، من سعی می‌کنم اینجا مواردی که سرشون اجماع وجود داره رو بگم. پس برای اینکه سابقه خوبی بسازین ۵ مورد زیر رو سعی کنید رعایت کنید:

اولین و مهمترین مورد، سابقه پرداخت‌های شماست، یعنی قسط‌ ها و بدهی‌ هاتون رو چطور و چقدر به موقع پرداخت کردین. در این راستا، به هیچ وجه، پرداخت مقداری که به عنوان “حداقل پرداخت” (minimum payment) در صورت‌ حساب مشخص شده رو بیشتر از زمان مجاز  عقب نندازین که علاوه بر جریمه مالی، تاثیر خیلی بدی روی امتیاز اعتباری شما داره، مثلاً شما ۳۰۰ دلار بدهی دارین، و حداقل پرداخت ۲۵ دلاره، اون ۲۵ دلار رو اصلاً به ندادنش فکر هم نکنین. کلاً همه‌ سعیتون رو بکنید که همه‌ی بدهی صورت‌ حساب رو کامل توی اون مدت یک ماه بدین، و نذارین چیزی به ماه دیگه منتقل بشه که هم سود باید بدین، هم باعث می‌شه امتیاز اعتباریتون بالا نره سریع، یعنی زمانی که پول توی حسابتون نیست، یا مطمئن نیستین که پول توی حسابتون میاد، اصلاً خرج نکنید. فراموش نکنید که کارت اعتباری، مخصوصاً برای یک دانشجو برای این نیست که بدهکار بشه و بخواد سود بده روی بدهی‌هاش، اون هم سودهای بالای کارت‌های اعتباری. بعضی ها حتی توصیه می‌کنن که قبل از صدور صورت‌ حساب، بدهی رو داده باشین که صورت حساب صفر صادر بشه که در این مورد من نظری ندارم که چقدر ضروریه.

دومین مورد تاثیرگذار در نمره اعتباری، نسبت اعتبارِ استفاده شده به سقف اعتبار  یا Credit Utilization Ratio شماست. این نسبت اینطور محاسبه می‌شه که ماکزیمم بدهی شما در طول دوره صورت حساب نسبت به سقف اعتبار شما محاسبه می‌شه. برای اینکه رتبه اعتباری شما به سرعت افرایش پیدا کنه هرچقدر این نسبت پایین‌تر باشه بهتره، نگاه رایج در این زمینه اینه که نباید گذاشت این نسبت از ۳۰ درصد بیشتر بشه و چه بهتر که اون رو خیلی کمتر هم نگه دارین. یعنی نذارین اگه کارتتون سقف اعتبار ۱۰۰۰ دلار داره، هیچوقت نذارین مجموع بدهی شما از ۳۰۰ دلار بیشتر بشه، و وسط دوره صورت حساب هم، هر وقت دیدین داره بدهی شما بیشتر می‌شه، همه یا یه بخشی ازش رو بپردازین تا بدهی همیشه زیر ۳۰ درصد سقف اعتبار بمونه، البته این ۳۰ درصد اینطور نیست که بشه ۳۵ درصد از زندگی ساقط بشین، یا بشه ۲۵ درصد خیلی عالی باشه، در کل هرچی کمتر بهتر.

سومین مورد، عمر حساب‌های اعتباری شماست، این مورد به وسیله ی متوسط عمر حساب‌های اعتباری محاسبه می‌شه، بنابراین گرفتن کارت‌های اعتباری متعدد باعث می‌شه که تاثیر کارت‌های اعتباری قدیمی شما کم بشه و این پارامتر پایین بیاد، پس زیاد کارت اعتباری‌های مختلف نگیرین، به علاوه که هرکدوم از این درخواست ها برای دریافت کارت اعتباری هم تاثیر خوبی نداره در امتیاز شما که در مورد پنجم بیشتر توضیح میدم.

مورد چهارم نوع و تنوع حساب‌های شماست، در سال‌های اول که ما معمولاً وام و … نداریم و بیشتر حساب‌های اعتباری ما همون کارت‌های اعتباریه، داشتن بیش از یه کارت خوبه برای افرایش این پارامتر، ولی زیاد هم در این مورد افراطی عمل نکنید، به نظر من برای کسی که تازه وارده و سابقه اعتباری طولانی نداره، ۲  کارت اعتباری کاملاً کافیه و نیازی به کارت بیشتری نیست. سعی کنید این ۲  تا رو از جاهای مختلف داشته باشین، مثلاً یه ویزا، یه مستر و یه دیسکاور یا امکس (امریکن اکسپرس) که این دیگه به خود شما بستگی داره.

مورد پنجم هم تعداد دفعات درخواست اطلاعات چک حساب اعتباری شماست، البته این مورد ۲ حالت مختلف داره، که بهش hard inquiry (یا hard pull) و soft inquiry (یا soft pull) میگن، soft inquiry روی اعتبار شما اثر منفی نداره، ولی hard inquiry اثر منفی داره. هر بار که شما درخواست کارت اعتباری می‌دین، یا درخواست وام بدین یا … یه hard inquiry تو سابقه شما ثبت می‌شه که اگه تعدادشون زیاد و نزدیک به هم  باشه، نشونه خوبی نیست و باعث کاهش اعتبار شما می‌شه. ولی زمانی که رتبه اعتباریتون رو می‌گیرین، یا شرکت‌ها خودشون برای اینکه بهتون پیشنهاد خدمات بدن، سر خود و بدون درخواست شما، inquiry میزنن روی حسابتون و کلا موارد این چنینی soft inquiry محسوب می‌شه و تاثیر منفی نداره. کلاً برای hard inquiry حتماً موافقت شما نیازه و نباید کسی بدون موافقت شما hard inquiry روی سابقه شما بزنه.

این موارد رو اگه رعایت کنیم، باعث می‌شه امتیاز اعتباریمون با سرعت خوبی بالا بره، و برسه به سطح عالی و بشه کارت اعتباری‌های بهتری گرفت، یا اگر کارمون به وام بیافته، وام با شرایط بهتر گرفت. ولی در مورد اینا وسواس هم به خرج ندین، و حالا یه یکبار هم بالانسمون رفت یکم بالا، یا یه جا برای کارت درخواست دادیم و رد شدیم و … اونقدر هم اتفاق بدی نیست.

حالا این امتیاز اعتباری چیه و چطور می‌شه امتیازمون رو ببینیم و وضعیتمون رو چک کنیم؟ در این راستا، ۳ تا موسسه هستن که سابقه اعتباری رو نگه می‌دارن و بانک‌ها و وام دهنده‌ها و کلاً جاهایی که ما باهاشون سر و کار مالی داریم، وضعیت ما رو به این ۳ تا گزارش میدن. این ۳ تا Equifax، TransUnion و Experian هستن که اطلاعات حساب اعتباری شما رو نگه می‌دارن و وقتی کسی که مجاز باشه درخواست کنه، بهش این اطلاعات رو می‌دن، یعنی مثلاً وقتی درخواست کارت اعتباری جدید میدین، اون شرکتی که میخواد به شما کارت اعتباری بده، از یکی از این سه شرکت، یا حتی گاهی از هر سه ی اونا ۳ تا گزارش وضعیت اعتباری شما رو می‌خواد و بر اساس اون تصمیم می‌گیره که به شما کارت اعتباری بده یا نه. البته معیار اصلی محاسبه رتبه ی اعتباری، مربوط به یک شرکت دیگه‌اس که به FICO مشهوره. شما مطابق قانون، سالی یه بار حق دارین گزارش وضعیت اعتباری خودتون رو مجانی بگیرین، یعنی در واقع یه گزارش از هرکدوم از این شرکت‌ها که میشه ۳ تا گزارش رایگان در سال. اینکه این ۳ تا رو با هم بگیرین یا با فاصله زمانی، بستگی به خودتون داره که الان می‌خواین همه گزارش ها رو چک کنید و ببینین که هر سه تا کامل و صحیحه یا نه. این مساله برای موقعی که یه وام بزرگ میخواین بگیرین مهمه، چون گاهی این سه تا گزارش با هم همخوانی ندارن و مثلا یک مورد مهم در یکی از این سه شرکت ثبت نشده یا مثلا یه اشتباهی در گزارش یکی از اونها وجود داره و این مقایسه کمک می‌کنه که مطمئن بشین همه‌ چی روبراهه. یا اینکه میتونید در طول سال با فاصله زمانی این گزارش ها رو بگیرین و روی وضعیتتون کنترل بیشتری داشته باشین. به هر حال برای گرفتن گزارش مجانیتون راحت‌ترین راه اینه که برین به اینجا برید (البته من که دارم الان این متن رو مینویسم، هنوز خودم این کار رو نکردم و دارم اطلاعات دیگران رو گزارش میدم)، این سایت رسمی ایه و این ۳ تا شرکت اصلی گویا مشترکاً اداره‌ش می‌کنند. مراقب باشین که سایت‌های تقلبی زیادن و اطلاعاتی هم که باید در این زمینه ارائه بدین، اطلاعات حساسیه و می‌تونه دردسرهای بزرگی درست کنه اگه دست نا‌اهل بیافته.

به جز مواردی که گفتم، ۲، ۳ تا سایت دیگه هستن که گزارش و امتیاز محاسبه شده توسط سه تا شرکت اصلی رو مجانی بهتون می‌دن و وسط هزار تا سایت تقلبی و کلاهبردار، استفاده ازشون مشکلی نداره. اینا Credit Karma و Quizzle هستن که به نظر من کردیت کارما کاربردی‌تره و من از مورد دوم خودم استفاده ای نکردم تا الان. البته این امتیاز‌هایی که میدن، هیچکدوم دقیقاً امتیاز FICO که توسط خیلی شرکت‌ها و موسسات برای تعیین وضعیت شما استفاده می‌شه نیست، و ممکنه مقداری تفاوت داشته باشه، ولی تخمین خوبی از وضعیت می‌ده. برای دریافت امتیاز FICO اصل باید پول داد که به نظر من ضروری نیست و البته من خودمم ازش هیچ دانشی ندارم.

خب دیگه، فک کنم به طور کامل توضیحات رو در این زمینه دادم. من خودم توی روزای اولی که اومده بودم اینجا، خیلی از این موارد رو نمیدونستم و شاید اگه از قبلش میدونستم با برنامه ریزی بهتری عمل میکردم، در نتیجه امیدوارم که این اطلاعات که بخشیش حاصل تجربه ی خودم و بخش زیادیش هم جمع آوری سایر اطلاعات بود، به کارتون بیاد و در مسیر پیش رو کمکتون کنه.

با احترام،
پیمان یوسفی
۲۱ آوریل سال ۲۰۱۷ میلادی

برای دانشجویان جدیدالورود: لیست اپلیکیشن های ضروری

با وجود اینکه الان ایران هم داره به همین سمت میره، اینجا توی آمریکا با سرعت و شدت بیشتری میشه تاثیر تکنولوژی در بهبود شرایط زندگی رو دید. در این راستا من اینجا اپلیکیشن های (و بعضاً وب سایت های) مفید برای بهتر شدن سیستم زندگی رو برای گوشی های دارای سیستم عامل iOS لیست میکنم ولی خب تمامی این اپلیکیشن ها قطعاً نسخه ی قابل نصب برای گوشی های اندرویدی هم دارن و در نتیجه در عمل تفاوتی در ساختار نهایی متن نخواهد داشت. البته بدون شک این لیست کامل ترین لیست ممکن نیست و موارد زیادی هست که شاید من هم از وجود اون ها غافل بوده باشم اما خب حداقل تلاشم رو کردم که تا جای ممکن به ضروریات بپردازم و به محض مطلع شدن از یک نرم افزار جدید، میام و این متن رو آپدیت میکنم. نکته ی دیگه هم اینه که به سبب جلوگیری از اطناب سخن، من سعی کردم که از بدیهیاتی مثل فیسبوک و توییتر و لینکدین و نرم افزارهای وابسته به گوگل و … هم چشم پوشی کنم.

۱. Amazon
طبیعتاً وب سایت آمازون نیاز به توضیحات آنچنان زیادی نداره و کمتر کسی هست که باهاش آشنا نباشه. توی آمریکا به سبب مساحت خیلی زیادش و بعضاً فاصله ی زیادی که باید برای خرید یه محصول خاص طی بشه، آمازون واقعا بخش زیادی از خرید مردم رو به خودش اختصاص میده و به دلیل قدرت پشتیبانی خیلی خیلی قوی ای هم که داره، معمولاً مشتری هاش از میزان رضایت بالایی هم بر خوردار هستن.عضویت در این وب سایت دارای دو نسخه Prime و عادی هست که طبیعتاً نسخه ی Prime دارای مزایای خاص خودش مثل عدم پرداخت هزینه انتقال یا Shipping در بسیاری از موارد و یا توانایی در خرید اجناسی مخصوص و … هست. برای خرید محصولات هم در ابتدا از شما مشخصات کارت بانکی شما پرسیده میشه و بعد از اون میتونید با همون مشخصات بانکی، سایر خرید ها رو هم انجام بدید. تنها نکته ای که شاید برای دانشجوهای پردو قابل توجه باشه یکی اینه که شما با ایمیل این دانشگاه میتونید به مدت ۶ ماه از عضویت Prime بهره مند بشید که “اینجا” میتونید پیگیری کنید و نکته ی دیگه اینه که دانشگاه پردو جزو معدود دانشگاهایی هست که ما در اون شاهد دو مکان تحت عنوان Amazon@Purdue هستیم که میتونید بسته های خودتون رو به آدرس اونجا بفرستید و بعد برید بسته رو دریافت کنید، توضیحاتش رو توی لینکش میتونید بخونید.

۲. eBay
با این وب سایت هم که احتمالا ایرانی ها بیشتر آشنا باشن از بس که توی اینستاگرام و فضاهای این چنینی در موردش بحث شده که جناب Pierre Omidyar موسس این وب سایت هست و با اینکه شباهت نسبی ای به آمازون داره ولی خب تفاوت های خاص خودش رو هم داره چراکه eBay رو بیشتر میشه وسیله ی اتصال مشتری به فروشنده دونست و فکر میکنم وب سایت بامیلو توی ایران هم چنین رویه ای رو پیش گرفته ولی خب خیلی نسبت به ساختارشون مطمئن نیستم. در کل، بخش قابل توجهی از خرید روزانه ی افراد هم از این طریق صورت میگیره و وجود اپلیکیشنش توی گوشی شما بدون شک مفید خواهد بود.

۳. CPlus for Craigslist
وب سایل Craigslist که بدون شک معرف حضور هست و یکی از بزرگترین Database هایی هست که حداقل من میشناسم و حتی یادمه یه روزایی میخواستیم چنین چیزی رو توی ایران هم راه بندازیم و یه کارایی هم کردیم ولی خب انقدر مشغله به وجود اومد که اون پروژه به جایی نرسید ولی در عوضش وب سایت “بیلبورد عمران” رو به وجود آوردیم! برای اینکه از موضوع دور نشیم باید اینو بگم که توی آمریکا، خرید افراد از همدیگه بسیار رایجه و ما توی ایران هم فکر میکنم نسخه ی کپی شده این وبسایت به اسم “دیوار” رو داریم. در نتیجه خیلی زیاد اتفاق میافته که افراد جنس دست دوم خودشون رو از طریق اپلیکیشن Craigslist به فروش میذارن و میتونه منبع خیلی خوبی باشه برای بسیاری از خریدهای بچه های پردو. من خودمم ماشینم رو از همین طریق خریدم. در همین راستا لازم به ذکر هست که یک گروه هم در فیسبوک وجود داره به اسم Free & For Sale که برای ورود بهش باید ایمیل دانشگاه پردو رو داشته باشید و در اون دانشجوهای دانشگاه پردو وسایل خودشون رو به فروش میذارن و ساختاری شبیه همون وب سایت داره.

۴. DealNews – Discounts, Sales and Coupons
البته نسخه ی دسکتاپ این وب سایت رو هم میتونید “اینجا” ببنید. سایت ها و اپلیکیشن های زیادی برای بحث تخفیف وجود داره که شاید بعضیاشونو بعداً اینجا توضیح دادم، ولی تفاوت عمده ی این وب سایت با بقیه اون ها اینه که این سایت یه سری گروه Editor داره که اون ها میرن و بین برندهای مختلف میگردن و هر فروشگاه یا برندی که تخفیف خوبی گذاشته باشن رو به اطلاع بقیه میرسونن و از این جهت یک مقدار ساختارش با سایر وب سایت هایی مثل Groupon  که نسخه های فارسیشون مثل نت برگ و تخفیفان و … هم کم نیست، تفاوت داره. خوبی این وب سایت اینه که به وسیله ی اون خیلی وقت ها از تخفیف های مراکز خرید نزدیک خونه تون مطلع میشی در حالیکه لزوماً خودت نمیتونستی ازشون اطلاع کسب کنی.

۵. TED
فکر نمیکنم وب سایت TED.com نیازی به توضیح داشته باشه و معرف حضور همه هست. در نتیجه افرادی که به این جور سخنرانی ها علاقه دارن، شاید داشتن نسخه ی اپلیکیشنش خالی از لطف نباشه. من خودم حتما روزی یک سخنرانی در این راستا گوش میدم و سعی میکنم با دوستانم هم به اشتراک بذارم (هرچند که بعید میدونم خیلی ها اصلا حتی لینکش رو باز هم کنن!) و خب البته توی اهداف میان مدت من هم هست که خودمم چنین TED ئی رو یک روز در رابطه با مسائل مروبط به محیط زیست و اهمیت رفتار های انسانی در نگهداری از منابع طبیعی داشته باشم.

۶. GroupMe
بر عکس ایران، که نرم افزار تلگرام حرف اول و آخر رو میزنه و البته مدت زیادی هست که چنین نرم افزارهایی در ایران از ماهیت اصلی خودشون یعنی ابزاری برای ارتباط بهتر فاصله گرفتن و به محیط های سرگرمی (های سطحی) تبدیل شدن، در دانشگاه پردو و حداقل بر اساس تجربه ی شخصی من با دوستان غیر ایرانیم، در صورتی که افراد بخوان برای انجام یه پروژه یا کارهای این چنینی، ابزاری به جز مثلا گوگل درایو یا One Note رو انتخاب کنن، از این نرم افزارهای برای ایجاد گروه و در نهایت رد و بدل پیام استفاده میکنن. در نتیجه، داشتن اکانت در این نرم افزار به کارتون خواهد اومد.

۷. PayPal
ترجیح میدم برای توضیح بیشتر این مفهوم، عین متن موجود رو از سایت “تهران پیمنت” براتون بیارم: “به زبان ساده و با چشم پوشی می توان گفت پی پال نقل و انتقال امن پول بوسیله ایمیل است. این جمله به همان اندازه که درست به نظر می رسد می تواند نادرست باشد اما تردیدی نیست که همین ایده ساده، پی پال را به یک قطب مالی نه تنها در اینترنت بلکه در جهان خارج تبدیل کرده است. شرکتی که با وجود رقبای بزرگ و قدرتمند، طی چند سال توانست به یکی از بزرگترین شرکت های بین‌المللی تبدیل شود.
به بیانی دقیق تر، پی پال یک سرویس پرداخت و انتقال پول آنلاین است که به کاربرانش امکان می‌دهد حساب‌های مجازی یا الکترونیکی ایجاد کنند و از طریق این حسابها در شبکه ای بسیار ایمن، سریع و با کاربری آسان، به نقل و انقال پول، خرید و فروش و تبدیل ارز از در شبکه اینترنت بپردازند.
امروزه از طریق پی پال حجم قابل توجهی از تراکنش های مالی کاربران در اینترنت انجام می شود. به عنوان مثال برای ارسال پول به فردی دیگر در آن سوی کره زمین، تنها کافی است آدرس ایمیلی که او با استفاده از آن یک اکانت پی پال (PayPal Account) ساخته است را داشته باشید. به همین شکل با یک ایمیل آدرس می توانید یک اکانت پی پال بسازید و با استفاده از آن، پول دریافت کنید. این در حالیست که ایجاد حساب کاربری در پی پال رایگان است و خدمات مالی آن نیز دارای کارمزدهایی منطقی و قابل قبول است. بدین ترتیب پی پال با سادگی و سرعت در ارائه خدمات توانسته است بازار خود را روز به روز گسترش دهد. بازاری که با وجود تحریم ایران، به داخل مرزهای کشور نیز کشیده شده است. ” در نتیجه، علیکم بالپِی پال!

۸. Credit Karma
این اپلیکیشن یه خورده داستانش مفصله و بخش زیادیش مربوط میشه به بحث کردیت کارت که حتما در آینده بهش میپردازم، در نتیجه شاید دانشجوهای جدید لزوماً توی ماههای اول به این نرم افزار یا وب سایت نیاز پیدا نکنن اما خب خوبه که با مفاهیم و نکات مربوط به کردیت کارت آشنا باشن و کردیت کارما یکی از ابزارهایی هست که کمک شایانی در این راه خواهد کرد. هر فرد در آمریکا با یک Social Security Number شناخته میشه و تمامی اکانت ها و سوابقش از اون طریق قابل پیگیری هست. یکی از موارد قابل پیگیری تعداد و امتیاز کردیت کارت های فرد هست که هرچقدر فرد امتیاز بالاتری رو برای خودش حفظ کنه بعد ها در گرفتن وام و … برای خرید خونه و ماشین و … ، شرایط بهتری خواهد داشت و این وب سایت هم از همین طریق score شما رو بررسی میکنه و شرایط شما رو بهتون میگه. سعی میکنم بعد ها در رابطه با نکات لازم در بحث کردیت کارت بیشتر توضیح بدم. (پ.ن : اینجا)

۹. CamScanner
این نرم افزار با اختلاف یکی از بهترین اپلیکیشن هایی هست که من سالهای ساله که ازش استفاده میکنم و با استفاده از اون، بخش زیادی از پرونده های خودم رو اسکن گرفتم و جمع آوریشون کردم. فکر میکنم بهتر باشه برای توضیحات بیشترش به “اینجا” برید و در موردش بخونید.

۱۰. FeeddlerRSS
در این مورد این نرم افزار یه توضیحات اولیه ای توی این پست داده بودم و برای افرادی که مثل من خیلی وبلاگ میخونن و دوست دارن که بتونن همه ی وبلاگ ها رو به راحتی دنبال کن، قبلش لازمه که توی وب سایت The Old Reader  یا وب سایت های مشابه عضو بشن و بعد از طریق این اپلیکیشن میتونن به وب سایت وصل بشن و وبلاگ ها و وب سایت هایی که دوست دارن رو دنبال کنن. من خودم بدون این نرم افزار نمیتونم زندگی کنم واقعا ولی خب لزوماً به درد همه نمیخوره بدون شک.

۱۱. Fidibo
بدون شک من اگه یه روزی توی ایران باشم و موسسین این اپلیکیشن رو ببینم، قطعا به احترامشون بلند میشم و به قول قدما کلاه از سر بر میدارم. من خیلی کتاب میخونم و دانشجوهای جدید پردویی که اهل کتاب خوندن به زبان فارسی هستن، باید بدونن که متاسفانه اینجا زیاد کتاب فارسی پیدا نمیشه. در نتیجه در این شرایط این نرم افزار مثل نعمتی میمونه که هنوز شما رو با ادبیات دسته اول ایران آشنا نگه میداره و خودشون در توضیحاتش مینویسن که ” فیدیبو اولین فروشگاه قانونی کتاب الکترونیک فارسی است که از اسفند ۱۳۹۲ فعالیت خود را آغاز کرد. فیدیبو سامانه چندسکویی تولید و پخش کتاب الکترونیک در ایران است که مبتنی بر استانداردهای جهانی صنعت نشر و با رعایت کامل تعهد جهانی حق تکثیر طراحی و اجرا شده است. فیدیبو هم‌اکنون با همکاری نزدیک ۳۰۰ ناشر توانسته بیش از ۱۰۰۰۰ اثر (کتاب و مجله) عرضه کند. نرم‌افزار کتاب‌خوان فیدیبو این قابلیت را به کاربران می‌دهد تا بتوانند کتاب الکترونیک را دانلود، طبقه‌بندی و مطالعه کنند. امکاناتی نظیر جست‌وجوی کتاب، نشانه‌گذاری، تغییر رنگ صفحه، تغییر اندازه و نوع فونت، حاشیه‌نویسی در این نرم‌افزار تعبیه شده است و کاربر می‌تواند در تلفن هوشمند و تبلت با سیستم عامل‌های اندروید یا آی او اس از آن استفاده کند.” من خودم از این نرم افزار خیلی استفاده میکنم و از همین طریق هم همچنان به دوستام کتاب هدیه میدم و سعی میکنم رویه ای که توی ایران داشتم رو حفظ کنم و تا میتونم مفهوم کتاب خوندن رو به بقیه توصیه کنم. در همین راستا یک سری جلسات کتابخوانی مشترک هم به زودی راه خواهیم انداخت که توضیحاتش بمونه برای بعد.

۱۲. Coursera
طبیعتاً وب سایت و نرم افزار Coursera معرف حضور همگی هست و در اون میشه دوره های خیلی خیلی خوبی رو پیدا کرد و ازشون استفاده کرد. من تا بحال چند تا از دوره هاش رو پشت سر گذاشتم که البته لزوماً علمی نبودن و مروبط میشدن به توانایی های تجاری ولی در کل فوق العاده خوب و با کیفیت بودن و خیلی چیزها یاد گرفتم از اون دوره ها. این وب سایت در توضیح Coursera مینویسه که “Coursera سرویسی است که در ابتدا با پشتیبانی دانشگاه Stanford راه اندازی شد و حالا پشتیبانی چندین دانشگاه معتبر را با خود دارد که علاوه بر Stanford باید اسامی Michigan، Princeton، Pennsylvania را نیز به لیست اضافه کرد که هر کدام از آن‌ها به نوبه خود دانشگاه بزرگی هستند. یقینا این نوع از آموزش مدرکی برابر با مدرک اصلی یک دانشگاه در حالت عادی نخواهد داشت اما اعتباری که این دوره از آموزش‌های مجازی دارد تفاوت‌های بسیاری با دیگر آموزش‌های مجازی خواهد داشت.”

۱۳. Blackboard Mobile Learn
توی این پست در رابطه با وب سایت BlackBoard حسابی توضیح داده بودم و این اپلیکیشن هم نسخه ی موبایل همون وب سایت هست و به شما این قدرت رو میده که از طریق گوشی هم پیگیر مسائل درسی خودتون باشید.

۱۴. Spotify
من خودم خیلی اهل موسیقی نیستم و به همون موسیقی های پست راک و بی کلام خودم راضیم، اما خب اگه اهل گوش کردن به موسیقی باشید، نباید از این نرم افزار که “رادیو جوان” نسخه ی نسبتاً کپی شده ی اون هست، بگذرید. وبلاگ یک پزشک در این پست به تفصیل در رابطه با این نرم افزار توضیح داده که توصیه میکنم بخونیدش.

۱۵.Radio Javan
در مورد رادیو جوان هم خب خیلی توضیح نمیدم چون تقریبا همه بهش واقف هستن و محل مناسبی برای گوش دادن به موسیقی پاپ ایرانی هست. اطلاعات بیشتر رو میتونید اینجا پیدا کنید.

۱۶. Forest
که خب در موردش به تفصیل توی این پست توضیح دادم و به عنوان یک محیط زیستی، وجودش در گوشی شما رو از اوجب واجبات میدونم!

۱۷. Trello
این شاید لزوماً به درد همه نخوره و باید یه خورده به مدیریت علاقه مند باشید که بتونید باهاش ارتباط برقرا کنید، من که مدت هاست ازش برای امور شخصی و دانشگاهی استفاده میکنم و برای توضیح بیشتر شما رو به این پست از وبلاگ یک ادمین ارجاع میدم.

۱۷ ، ۱۸. Uber و Lyft
که در این پست به طور کامل بهشون پرداخته شد.

۱۹. DoubleMap
مثل دو اپلیکیشن قبلی، در این پست در مورد این اپلیکیشن هم سخن به تفصیل رفت!

۲۰. KAYAK Flights, Hotels & Cars
این اپلیکیشن به شما کمک به سزایی خواهد کرد توی سفرهای خصوصاً درون آمریکا چراکه میتونید به راحتی از این طریق، پرواز و هتلتون رو رزرو کنید. در این پست از وب سایت “کجارو” میتونید به طور کامل با این اپلیکیشن آشنا بشید.

۲۱. Yelp
این وب سایت و اپلیکیشن هم جزو مواردی هست که به خصوص شما رو در مکان های جدیدی که میرید خیلی کمک میکنه چراکه بهتون کمک میکنه در اطرافتون با بهترین رستوران و مراکز تفریحی آشنا بشید و نظرات مردم در مورد اون بخونید. بدون شک با نسخه های کپی شده ی فارسی این وب سایت هم آشنا هستید و من بهشون نمیپردازم. اینجا میتونید بیشتر در موردش بخونید.

۲۲. The Weather
یکی از مهمترین مواردی که باید در شهر وست لافیت و اساساً همه ی شهرهای آمریکا نسبت به اون دانش خوبی داشته باشید، بحث اطلاع از وضع هواشناسی هم در ماههای گرم و هم در ماههای سرد است چراکه باید از اون طریق خودتون رو برای موارد پیش رو آماده کنید و برای مثال بدونید که باید با خودتون چتر ببرید، با دوچرخه برید و … با وجود اینکه اکثر گوشی های هوشمند، خودشون به ابزارهای هواشناسی متصل هستن، این اپلیکیشن بیشترین کاربرد رو داشته تا بحال و حتی  من افراد محلی اینجا رو هم دیدم که از این اپلیکیشن استفاده میکن.

۲۳. Spending
داشتن این نرم افزار خیلی به سیستم زندگی افراد بستگی داره ولی به هر حال برای کسی که میخوان خرج کردن خودشون رو کنترل کنن و بهش آگاه باشن، این نرم افزار گزینه ی خوبی هست و به وسیله ی اون شما دائما میزان هزینه و درآمد خودتون رو یادداشت میکنید و همیشه از وضعیت خودتون مطلع هستید.

۲۴. ۵۲۹ Garage
اگر در دانشگاه پردو، شما دوچرخه داشته باشید، میتونید به صورت رسمی اون رو register کنید تا در صورت مفقود یا دزدیده شدن، فرایند پیگیری درست تری رو به عمل بیارید. بعد از register کردن به شما یک badge هم داده میشه که میتونید اون رو به دوچرخه بچسبونید که دیگران بدونن که شما رجیستر کردید و یه وقت فکر بد نزنه به سرشون! در این راستا، دانشگاه پردو از این وب سایت و اپلیکیشن برای این کار استفاده میکنه و در اون میتونید دوچرخه رو رجیستر کنید و در کنارش از اتفاقات نزدیک خودتون مثل دزدیده شدن دوچرخه و … آگاه میشید.

۲۵. ShareTheMeal
در مورد این نرم افزار اینجا حسابی توضیح دادم و حتما حتما حتما دانلودش کنید.

فکر میکنم این نرم افزارها برای شروع کار بد نباشن و سعی کردم توضیح مناسبی برای هر کدومشون بدم. امیدوارم که به درد بقیه بخوره. اگر حس کردید که نرم افزار مهمی رو از قلم انداختم، زیر همین پست برام کامنت بذارید و ضمن معرفی یه خورده در موردش توضیح بدید که بتونم اضافه ش کنم.

با احترام،
پیمان یوسفی
۱۸ آوریل سال ۲۰۱۷ میلادی

برای دانشجویان جدید الورود: حمل و نقل عمومی

اصولاً مفهوم حمل و نقل عمومی توی شهر وست لافیت (و به نوعی تمامی شهر های کوچک در کشور آمریکا که تقریبا شامل اکثر نقاط آمریکا میشه) تفاوت چشم گیری داره با چیزی که توی ایران و خصوصاً توی تهران شاهدش هستید (همینجا یه چیز جالب بگم که اصولا وقتی میاید اینجا از یه جایی به بعد مجبور میشید از فعل های ماضی استفاده کنید برای دورانی که توی ایران بودید و نمیدونید که باید چه حسی نسبت به این قضیه داشته باشید. اما خب زندگی یه سفر خیلی جذابه دیگه، باید سفر کرد و بزرگ شد. این جوری بهش نگاه کنید!). به سبب مساحت خیلی زیادی که شهرهای کوچیک توی آمریکا دارن و جمعیت به نسبت کمترشون نسبت به شهرها، وسائط نقلیه عمومی در مقایسه با شهرهای بزرگی مثل شیکاگو، نیویورک و … پیشرفت آن چنانی ای ندارن و کم کم باید با این قضیه کنار بیاید. در ادامه من به توصیف اجمالی راه های ارتباطی مذکور در شهر وست لافیت میپردازم به این امید که به کار بیاید.

تاکسی:

خیلی ساده اگه بخوام در موردش توضیح بدم، باید بگم “گشتم، نبود، نگرد، نیست!”. برعکس ایران، شما توی شهر وست لافیت چیزی به اسم تاکسی نمیبینید یا حداقل ما ندیدیم تا بحال، البته احتمالا توی فیلمای آمریکایی این تاکسی زرد ها رو دیدید که آدما میرن کنار خیابون و داد میزنن “تاکسیییی” بعد هم یه نفر میاد دربست-وار سوارشون میکنه و …، خب اینا واسه همون فیلماست و اون فیلم ها توی شهرهای کوچیکی مثل وست لافیت فیلم برداری نشدن متاسفانه. تنها چیزی که من تونستم پیدا کنم که شاید یک مقدار به مفهوم تاکسی نزدیک باشه، شماره تلفن و وب سایت یک سری آژانس تلفنی هست که “اینجا“، “اینجا” و “اینجا” میتونید باهاشون آشنا بشید که من تابحال نه خودم ازشون استفاده کردم نه کسی رو دیدم که استفاده کنه. البته در ادامه به موارد دیگه ای اشاره میکنم که به طور کامل کمبود مفهوم تاکسی رو پر خواهد کرد.

اتوبوس:

برای افرادی که توی شهر وست لافیت، به هر دلیلی ماشین ندارن،  کانسپت اتوبوس با اختلاف مهمترین و بهترین وسیله ی نقلیه عمومی محسوب میشه. سیستم اتوبوس رانی اینجا تفاوت ها و شباهت های زیادی با این سیستم توی ایران داره و از اونجایی که بحث اتوبوس حداقل تا قبل از ماشین خریدنتون حسابی یه کارتون میاد، سعی میکنم این قسمت رو با جزییات دقیق تری توضیح بدم. البته اینکه من اشاره به ماشین خریدن میکنم به معنی لزوم مطلق و حیاتی بودن ماشین نیست به هیچ وجه و بسیاری از افراد اینجا حتی در تمام دوره ی دکترای خودشون ماشین نمیگیرن و احساس نیاز نمیکنن بهش؛ به اعتقاد من این مساله به نوع شخصیت افراد، تجربه ی نوع تردد در ایران، فاصله خونه از دانشگاه و … بستگی داره، در نتیجه اگر قصد ندارید ماشین بگیرید اصلا حس نکنید که دارید چیز خاصی رو از دست میدید. بر میگردیم به بحث اتوبوس در شهر وست لافیت. سیستم اتوبوس رانی در شهر وست لافیت توسط CityBus of Greater Lafayette, Indiana که “اینجا” میتونید با وب سایتش، “اینجا” با صفحه ی فیسبوکشون و “اینجا” هم میتونید با مسیرهایی که هر کدوم از خط های این شرکت اتوبوس رانی طی میکنه، آشنا بشید. دونستن این خطوط از این دیدگاه مهمه که شاید توی انتخاب آدرس خونتون هم تاثیر بذاره که سعی کنید خونه تون رو نزدیک ایستگاه اتوبوسی بگیرید که ازش خط اتوبوسی رد میشه که در کمترین زمان ممکن شما رو به دانشکده تون میرسونه.

اینجا میتونید چند تا عکس از اتوبوس های این شرکت در هنگام تردد در شهر رو ببینید:

این نمایش پرده‌ای نیاز به جاوااسکریپت دارد.

و اما یکی از تفاوت های فاحش مفهوم اتوبوس رانی آمریکا و ایران، میزان استفاده از تکنولوژی در سهولت کارهاست. در این مثال خاص و برای اینکه بیشتر توضیح بدم، باید اشاره بکنم که شما برای اینکه بتونید با بیشترین بازده ممکن از سیستم حمل و نقل عمومی در آمریکا (و در این مثال، شهر وست لافیت) استفاده کنید باید حتما دو تا اپلیکیشن رو در گوشی خوتون دانلود کنید:

Bus, for Purdue, Lafayette, and West Lafayette که خب اهمیت آنچنانی نداره و صرفا توش میتونید با مسیرها آشنا بشید و در هر نقطه ی مکانی، نزدیک ترین ایستگاه به شما رو معرفی میکنه (که در یکی از عکس های پایین میتونید مشاهدش کنید)

DoubleMap Bus Tracker  (و نسخه ی دسکتاپ مخصوص دانشگاه پردو: “اینجا“) که مهمترین ابزاری هست که چه در دسکتاپ و چه در گوشی باید ازش استفاده کنید چراکه در این اپلیکیشن از وضعیت مکانی لحظه به لحظه ی اتوبوس ها مطلع میشید و باید بدونید که اتوبوس ها در اینجا به شدت سر وقت عمل میکنن و برای مثال اگر زودتر به یه ایستگاه برسن، انقدر توی اون ایستگاه میمونن تا با برنامه ی زمانی خودشون هماهنگ بشن. در نتیجه شما فقط کافیه اتوبوسی که قراره سوار بشید رو از طریق این ابزار دنبال کنید و به محض رسیدن به ایستگاه، خودتون رو بهش برسونید و با نشون دادن کارت دانشجویی (و بدون پرداخت هیچ گونه مبلغ اضافه!) سوار بشید. اینجا هم یه سری عکس از این اپلیکیشن ها گذاشتم برای خالی نبودن عریضه:

این نمایش پرده‌ای نیاز به جاوااسکریپت دارد.

مترو:

نویسنده با سکوتی معنادار و لبخند مضحکی که بر صورتش ماسیده است، صحنه را ترک میکند!

تاکسی های سفارشی: (!)

حقیقتش اینه که اسم بهتری پیدا نکردم براشون!، دیگه شما به بزرگواری خودتون ببخشید. واسه ما که توی ایران بودیم، اینجور تاکسی ها که الان میخوام در موردشون توضیح بدم هنوز وجود نداشت و در نتیجه وقتی اومدیم اینجا، حیران از پیشرفت تکنولوژی، روزهای زیادی رو در بحر مکاشفت فرو رفته بودیم، اما به احتمال خیلی زیاد، شمایی که الان دارید این متن رو توی ایران میخونید به اندازه کافی با نسخه های کپی شده ی چنین تاکسی هایی مثل Uber و Lyft آشنا هستید و فکر میکنم الان شرکتی به اسم اسنپ لطف کرده و با کپی برداری از Uber در حال سرویس دادن به مردم هست که من اطلاعی ندارم که مفهوم رعایت حق اثر در این زمینه رعایت شده یا خیر ولی امیدوارم که شده باشه.

در هر صورت، این نوع تاکسی ها که چند سالی هم نیست که از ظهورشون میگذره، غالب ترین نوع تاکسی در جاهایی هست که تا بحال من رفتم و خب توی شهر ما وست لافیت هم تمامی افرادی که قصد استفاده از تاکسی رو دارن، از یکی از این دو نرم افزار که میتونید به راحتی از جاهای مختلف دانلودشون کنید، استفاده میکنن. سایت اسنپ توضیحات اندکی در مورد این ها داده که من اون ها رو عیناً اینجا میارم:

اوبر یک شبکه‌ی نوین حمل‌ونقل است که فعالیت رسمی خود را از سال ۲۰۱۰ در سان‌فرانسیسکو شروع کرده و در حال حاضر در ۵۵ کشور و ۲۰۰ شهر دنیا مسافران را در خیابان‌ها جابه‌جا می‌کند. اپلیکیشن اندروید، iOS و ویندوزفون اوبر، مسافران و رانندگان را به‌کمک امکانات موقعیت‌یاب گوشی به یکدیگر وصل می‌کند و هر دو طرف می‌توانند از مکان یکدیگر باخبر شوند. پرداخت در اوبر به‌کمک کارت اعتباری انجام می‌شود که سهم اوبر از این پرداخت، ۵ تا ۲۰ درصد است. سرویس‌های متنوع اوبر در سطوح مختلفی خدمت‌رسانی می‌کنند؛ UberX ارزان‌ترین تاکسی اوبر است که از خودروهای معمولی مثل تویوتا پریوس استفاده می‌کند. Uber Black سرویس اصلی شرکت به شمار می‌رود که کمی گران‌تر است اما خودروهای شیک‌تری را در اختیار مسافران قرار می‌دهد که رانندگانی حرفه‌ای‌تر هم آن‌ها را می‌رانند. Uber SUV سرویس ویژه‌ی اوبر با خودروهای بزرگ است و در نهایت، Uber LUX در صدر خدمات اوبر قرار می‌گیرد که سواری در آن با ماشین‌هایی لوکس هم‌چون پورشه پانامرا و BMW7 انجام می‌شود.

لیفت هم یکی دیگر از شبکه‌های حمل‌ونقل برای ارتباط آسان میان مسافر و راننده است که آن را دو جوان سان‌فرانسیسکویی در سال ۲۰۱۲ پایه‌گذاری کردند. لیفت که خیلی‌ها آن‌ را با نماد ویژه‌اش یعنی سبیل صورتی می‌شناسند، در ۶۵ شهر ایالات متحده‌ی آمریکا فعال است. خدمات لیفت شامل سه دسته است: یکی سرویس عادی و اصلی که در آن کاربر می‌تواند به‌تنهایی یا به همراه حداکثر سه نفر از دوستان خود از یک راننده‌ی شخصی برای سفر برخوردار شود. سرویس بعدی لیفت پلاس است که امکان سواری هم‌زمان ۶ نفر را فراهم کرده تا فضای بیش‌تری در اختیار آن دسته از کاربرانی باشد که می‌خواهند با هم سفر کنند. سرویس دیگر لیفت لاین نام دارد که در آن کاربر می‌تواند سفر خود را با کاربر دیگری در همان مسیر بپیماید. لیفت لاین سفر بسیار ارزانی به کاربران وعده می‌دهد و در حال حاضر در سه شهر نیویورک، لس‌انجلس و سان‌فرانسیسکو فعال است.

طرز کار این نرم افزارها تقریبا مشابه هم دیگه هستن و شما بعد از دانلود نرم افزار، میایست طریقه ی پرداخت رو که یا کردیت و یا دبیت هست (که من اینا رو هم به زودی توضیح خواهم داد) مشخص کنید (که خب شاید به محض ورودتون نتونید این کار رو بکنید ولی به محض افتتحا حساب بانکی قادر به انجام این کار خواهید شد) و بعد از اون و بعد از ورود به برنامه، میتونید از ماشین هایی که در اطرافتون هستند مطلع بشید و فقط کافیه مقصد خودتون رو وارد کنید و با تایید اون، نزدیک ترین تاکسی به مکانی که هستید میاد و شما رو به مقصدتون میرسونه و پول این تردد خود به خود از حساب شما کم میشه و از شما خواسته میشه که به راننده ی مد نظر هم امتیاز بدید. در کل ابزار خیلی خوب و دم دستی هست و بدون شک خیلی به کارتون خواهد اومد.

فکر میکنم این توضیحات تا اینجا کافی باشه و سعی کردم از اطناب سخن و مثلا پرداختن به Zip Car ها یا اتوموبیل های کرایه ای صرف نظر کنم چرا که بعید میدونم برای یک دانشجوی جدید الورود، دونستن اون ها دغدغه باشه و در نهایت و بعد از جا افتادن در محیط جدید، خودشون قادر به پیگیری این امور خواهند شد.

با احترام،
پیمان یوسفی
۸ مارس سال ۲۰۱۷ میلادی

برای دانشجویان جدید الورود: از شیکاگو تا خانه!

اکثر دانشجوهایی که از ایران به قصد دانشگاه پردو میان، Chicago O’Hare International Airport در شهر شیکاگو رو مقصد خودشون انتخاب میکنن، با اینکه شیکاگو در ایالت ایلینوی و در همسایگی ایالت ایندیانا قرار داره، این شهر فاصله ی چندانی با شهر وست لافیت نداره و با تقریبا دو ساعت رانندگی میشه از شیکاگو به وست لافیت اومد،  “اینجا” میتونید بهتر این قضیه رو درک کنید.

نکته ی قابل توجه اینه که باید حواستون باشه که علی رغم اینکه این دو شهر فاصله ی خیلی کمی با هم دارن، ساعت رسمی شیکاگو از CST – Central Standard Time پیروی میکنه در حالیکه شهر وست لافیت از EST – Eastern Standard Time که یک ساعت با تایم زون قبلی اختلاف داره، استفاده میکنه! این به این معنیه که الان که من اینجا مشغول تایپ کردن این متن در ساعت ۲ بعد از ظهر و به وقت وست لافیت هستم، در شیکاگو الان ساعت ۱ بعد از ظهر می باشه!

در نتیجه برای دانشجویی که به فرودگاه میرسیه و کسی هم قرار نیست که بیاد پیکاپش کنه، پیدا کردن راهی که بتونه خودش رو به شهر وست لافیت برسونه میتونه چالش بزرگی باشه که خوشبختانه راههای زیادی برای این قضیه تعبیه شده. به صورت کلی دو راه برای میسر شدن این امر وجود داره، قطار (که درد سر زیادی داره و فرد اول باید خودش رو از فرودگاه به ایستگاه قطار برسونه و … ) و شاتل!. من خودم ایران که بودم نمیدونستم شاتل چیه، در نتیجه برای اون عده ی خیلی کمی که نمیدونن، عکس هاشون رو میذارم:

این نمایش پرده‌ای نیاز به جاوااسکریپت دارد.

در نتیجه چیز خاصی نیست و نسخه خیلی بهتر شده ی همون ون های توی تهران خودمونه که همیشه میشد توی ایستگاههای تاکسی دیدشون. به هر حال، این تنها گزینه ی فردی خواهد بود که قصد داره از فرودگاه شیکاگو (توجه کنید که شما از ترمینال ۵ فوردگاه O’Hare خارج میشید، این اطلاعات برای رزرو شاتل مهمه) به سمت وست لافیت بیاد.

برای این کار، فرد به صورت کلی سه تا گزینه داره و باید از بین این سه شرکت یکی رو انتخاب کنه که من اینجا براتون صفحه رزرو کردن شاتل برای هر کدوم از این شرکت ها و قیمت کنونی رزرو شاتل رو قرار دادم.

Express Air Coach قیمت کنونی رزرو شاتل ۷۱ دلار.

Lafayette Limo قیمت کنونی رزرو شاتل ۶۰ دلار.

Reindeer Shuttle قیمت کنونی رزرو شاتل ۴۸ دلار.

همونطوری که از قیمت ها هم میشه حدس زد، گزینه ی اول، یک مقدار با کلاس تره و حداقل در مورد اون میدونم که اینترنت هم دارن و توی مسیر میتونید به خانواده و رفقا خبر بدید که رسیدید. البته شاید گزینه های دوم و سوم هم داشته باشن که من اطلاعاتی ندارم و قطعاً میتونید توی سایتشون چیزهای خیلی خوبی پیدا کنید. البته در مورد گزینه سوم من نتونستم اطلاعات زیادی پیدا کنم و اکثر بچه ها از گزینه های اول و دوم استفاده کردن و میکنن که این بستگی به زمانی که پروازتون میرسه هم داره چراکه زمانی که شاتل به ترمینال ۵ میرسه (و تا جایی که یادمه، زیر پل و نزدیک ایستگاه تاکسی مستقر میشه) برای شرکت های مختلف، متفاوته و شما باید اونی رو انتخاب کنید که مناسب وضعیت شما باشه.

نکته ی بعدی هم اینه که به عنوان مقصد از شما خواسته میشه که یکی از گزینه هایی که همشون مربوط به نقاط خاصی از شهر وست لافیت میشن رو انتخاب کنید که غالب افراد معمولا PMU یا Purdue Memorial Union رو انتخاب میکنن چون برای آدرس دادن و هماهنگ کردن با دوستانتون، راحت تره. در نتیجه برای تاکید عرض میکنم که شاتل مذکور شما رو تا در خونتون نمیبره و صرفاً به مکان های مخصوصی در شهر وست لافیت منتقل میکنه که از اونجا باید یکی از دوستانتون یا کسی که باهاش هماهنگ کردید، بیاد دنبالتون که مطمئن باشید با مطرح کردن این قضیه در گروه فیسبوک ایرانی های دانشگاه پردو که “اینجا” میتونید آدرسش رو پیدا کنید، بدون شک حتما یک نفر پیدا میشه که بیاد دنبالتون و شما رو به خونه ای که از قبل کارهاش رو کردید (که به وقتش در موردش توضیح میدم) انتقال بده، اما به هر حال اگر کسی نبود و معطل موندید؛ به من خبر بدید قبلش که بتونیم هماهنگ کنیم. برای پرداخت مبلغ شاتل هم لازم هست که یا خودتون PayPal داشته باشید یا از دوستانی که اینجا هستن بخواید که براتون کارهای پرداخت رو انجام بدن که اگه واقعا گشتید و نتونستید کسی رو پیدا کنید به من پیام بدید یه کاریش میکنیم. یه نکته ی دیگه که باید دقت کنید اینه که لزوماً اون لحظه ای که پروازتون به فرودگاه O’hare میرسه، لحظه ای نیست که شما از فرودگاه خارج میشید و حتما قائل به این امر هستید که از اونجایی که برای اولین بار هست که وارد کشور آمریکا میشید، میبایست یک سری از پروسه های اداری رو طی کنید و در نتیجه، برای اطمینان، شاتل مذکور رو برای ۲ الی ۳ ساعت بعد از زمانی که توی بلیطتون ذکر شده رزرو کنید که یه وقت ازش جا نمونید. (البته اگر به هر دلیلی هم جا موندید، نگران نباشید و فقط کافیه بر اساس هماهنگی ای که قبلش با دوستانتون توی اینجا کردید (که بدون شک اگر توی گروه ایرانیان دانشگاه پردو در فیسبوک عضو شده باشید، حتماً عده ی زیادی از دوستان، هوای شما رو خواهند داشت)، ازشون بخواید که ساعت های شاتل ها رو بررسی کنن و اولین شاتلی رو که به سمتتون میاد براتون رزرو کنن، در نتیجه برای همه چی میشه راه حل پیدا کرد و جای نگرانی نیست.)

پ ن. برای دوستانی هم که به هر دلیل قصد دارن از شهر ایندیناپلیس یا Indianapolis International Airport به وست لافیت بیان، این دو شاتل پیشنهاد میشه و میتونید مشخصات کامل رو در وب سایتشون مشاهده کنید:

Lafayette Limo

Star of America

همونطور که در بالا دیدید، شرکت اول برای شیکاگو هم شاتل داره. در کل مشخصات بیشتر این شرکت ها رو میتونید به راحتی توی وب سایتشون هم پیدا کنید و کلا تفاوت چندانی با چیزهایی که در مورد شیکاگو گفته شد، ندارن.

در نهایت میتونید “اینجا” هم اطلاعات نسبتاً خوبی در رابطه با روش های رسیدن به شهر وست لافیت از شهر های اطراف رو پیدا کنید.

با احترام،
پیمان یوسفی
۱ مارچ سال ۲۰۱۷ میلادی

برای دانشجویان جدید الورود: گواهینامه

یکی از چیزهایی که برای دانشجوهای تازه وارد الزامی هست، داشتن کارت شناسایی معتبر مثل گواهینامه ست. تفاوت اصلی مفهوم گواهینامه توی آمریکا و ایران اینه که در آمریکا، گواهینامه کارت شناسایی معتبر محسوب میشه. برای توضیح بیشتر باید بگم که در کشور آمریکا، شرط ورود به بسیاری از مکان های عمومی، همراه داشتن کارت شناسایی معتبر هست و بدون این کارت شناسایی از ورود افراد ممانعت به عمل خواهد اومد. دلیل این امر هم اطمینان از سن قانونی افراد هست. و برای دانشجوی تازه واردی که از ایران میاد، تنها کارت شناسایی معتبر پاسپورتش خواهد بود (در نتیجه کارت دانشجویی یا هر کارت دیگه ای، کارت شناسایی محسوب نمیشه!). همراه داشتن پاسپورت بدون شک کار آدم رو راه میندازه ولی خب عقل حکم میکنه که شرایطی رو فراهم کنیم که مجبور نباشیم این مدرک مهم رو همیشه با خودمون همراه داشته باشیم و ریسک مفقود شدنش رو افزایش بدیم. در نتیجه فرد باید یکی از این دو کارت شناسایی رو همراه خودش داشته باشه (و اینکه یک فرد نمیتونه توامان هر دوی این کارت ها رو داشته باشه)

Indiana State Driving License

Indiana State Identification Card

طبیعتاً همونطور که مشخصه، شما با گرفتن گواهینامه ایالت ایندیانا، نه تنها اجازه رانندگی پیدا خواهید کرد، بلکه دارای کارت شناسایی معتبر هم خواهید شد. البته لازم به ذکر هست که برای رانندگی؛ همراه داشتن “اصل گواهینامه ایران” و “گواهینامه بین المللی” (که تا زمانی که من ایران بودم توسط فدراسیون اتوموبیل رانی در خیابان آزادی و تقاطع استاد معین (برای تهرانی ها) داده میشد) به شما این قدرت رو میده که به مدت یک سال در ایالت ایندیانا و تمام ایالت هایی که گواهینامه بین المللی رو قبول دارن بدون مشکل رانندگی کنید، در نتیجه حتماً هر دو گواهینامه (اصل و بین المللی) رو با خودتون بیارید پردو. البته عده ای از دوستان گواهینامه خودشون رو ترجمه هم کرده بودن که خب من این کار رو نکردم و نیازی هم بهش پیدا نکردم ولی خب جهت حصول اطمینان اون رو هم ترجمه کنید و بیارید. اما به صورت کلی سعی کنید روی گواهینامه ایران حساب نکنید و سریعاً برای گواهینامه ایندیانا اقدام کنید که خیالتون از کارت شناسایی و رانندگی در تمام ایالت های کشور آمریکا؛ راحت بشه. در ادامه من نکته هایی در مورد چگونگی اخذ گواهینامه خواهم گفت.

مورد بعدی هم Indiana State Identification Card هست که تقریباً مدارکی مشابه گواهینامه لازم داره برای درخواست دادن و مشخصه که برای کسایی خواهد بود که گواهینامه ندارن و قصد هم ندارن که داشته باشن. از طریق لینکی که قرار دادم براتون میتونید به طور کامل پیگیریی کنید. نکته ای که وجود داره اینه که من قبل از اینکه گواهینامه ایندیانا رو بگیرم، با گواهینامه ایران رانندگی میکردم و یه روز رفتم که حداقل تا زمانی که گواهینامه ایندیانا رو بگیرم، Indiana State Identification Card رو داشته باشم که مسئول مربوطه گفت که با صدور این کارت، من دیگه قادر به رانندگی با گواهینامه ی ایران نخواهم بود. این قانون برای گواهینامه ایندیانا هم صادق هست، به این معنی که اگر فردی که گواهینامه ایندیانا داره، برای Indiana State Identification Card اقدام کنه، خود به خود و با توجه به موردی که در ابتدا مطرح کردم که هر فرد فقط میتونه یکی از این دو کارت رو داشته باشه، گواهینامه خودش رو بی اعتبار میکنه. در نتیجه اگر قصد ندارید تا اطلاع ثانوی گواهینامه بگیرید، باید برای Indiana State Identification Card اقدام کنید. اگر میخواید به زودی گواهینامه بگیرید و قبلش هم میخوایید با گواهینامه ایران رانندگی کنید، باید فقط به گواهینامه فکر کنید، اما اگر قبلش قصد رانندگی ندارید، میتونید Indiana State Identification Card رو بگیرید و به خودتون قول بدید که داشتن این کارت تنبلتون نکنه و سریعاً برای داشتن گواهینامه اقدام کنید!

و اما فرایند درخواست گواهینامه ایالت ایندیانا برای دانشجوهای دانشگاه پردو. در شهر زیبای وست لافیت!!، که باید کم کم بهش خو بگیرید و بهتون قول میدم که خوشتون خواهد اومد، یکی از شعبه های BMV یا Bureau of Motor Vehicles وجود داره که در زیر، هم وب سایتشون رو براتون گذاشتم و هم آدرسشون رو.

آدرس: “اینجا

وب سایت: “اینجا

برای داشتن گواهینامه ایالت ایندیانا، شما میبایست یک امتحان آیین نامه (Written Test) و یک امتحان رانندگی (Driving Test) بدید. الان که دارم اینارو مینویسم، برای امتحان آیین نامه، نیازی به وقت گرفتن نیست و هر وقت که تشریف ببرید اونجا و مدارک لازم رو بهشون ارائه بدید (که به زودی میگم که چیاست)، همون لحظه میرید پشت یکی از کامپیوترهایی که برای این کار تعبیه شده،میشینید و یه امتحان ۴۵ سواله ی تستی رو پشت سر میذارید. اینجا براتون لینک دانلود کتابچه ی راهنمای قوانین رانندگی در ایالت ایندیانا رو که سؤالان امتحان هم ازش طرح میشه رو گذاشتم و فکر کنم اگر ادمیشن رو گرفتید و الان منتظرید که بیاید و وقت آزاد دارید، میتونید از همین الان شروع کنید به خوندنش.

دفترچه راهنما: “اینجا

یه چیز دیگه ای که حتما خوبه که قبل از امتحان بهش بپردازید و حسابی روش وقت بذارید، امتحان های آزمایشی امتحان آیین نامه ی ایالت ایندیاناست که من سه تاشون رو برای نمونه اینجا براتون گذاشتم و بدون شک خودتون با جستجو به نمونه های بسیار بیشتری روبرو خواهید شد. من خودم فرصت نکردم که دفترچه راهنما رو بخونم ولی خب دوستم قبلش خیلی از قوانین رو بهم توضیح داده بود و من یکی از این آزمون ها رو هم زدم و خوشبختانه همون بار اول قبول شدم.

آزمون آزمایشی: “اینجا” و “اینجا” و “اینجا

طبیعتاً به صورت کلی، میشه مشترکات زیادی توی قوانین راهنمایی و رانندگی ایران و ایالت ایندیانا (و یا سایر ایالت ها) پیدا کرد أما خب تفاوت هاشون هم واقعاً کم نیست و حالا کم کم باهاش آشنا میشید. در کل امتحان سختی نیست و به راحتی میتونید اون رو پشت سر بذارید.

به محض قبول شدن در امتحان، به شما شماره ای داده میشه که از طریق وب سایتی که به شما گفته میشه میتونید برید و برای امتحان رانندگی وقت بگیرید که این امتحان باید حداقل دو هفته بعد از امتحان آیین نامه باشه. برای امتحان هم باید با ماشین خودتون (یا اگر فعلا ماشین ندارید، با ماشین دوستانتون (اگه واقعاً همه کارهاتون اوکی بود و کسی رو نمیشناختین که ماشینش رو قرض بگیرید، به من پیام بدید حتما) و با تمامی مدارک ثبت شده ی ماشین تشریف ببرید و یکی از مسئولین اونجا، ضمن چک کردم مشخصات سَنَدی و نیز مشخصات فنی (مثل چراغ های ترمز و راهنما) کنارتون میشینه و بهتون میگه که چه کنید، در نهایت بعد از حدود ١٠ دقیقه دور زدن با ماشین، امتحان به إتمام میرسه و بر میگردید به همونجایی که ازش شروع کردید. امتحان رانندگی هم اصلا سخت نیست و به راحتی از پسش بر خواهید اومد. پس از اون و با فرض قبول شدن، یه مبلغی رو پرداخت میکنید که اگه اشتباه نکنم حدود ۶٠ دلار هست و گواهینامه حدود ١ هفته تا ١٠ روز بعد، به آدرس شما ارسال میشه.

مدارک اصلی ای که برای این پروسه، حتما نیاز خواهید داشت این هاست:

– پاسپورت معتبر (در نتیجه حواستون به تاریخ انقضای پاسپورتتون باشه که وقتی دارید برای کارت شناسایی اقدام میکنید، حتما معتبر باشه)

– ویزا (که همراه پاسپورت هست)

– SSN  (که توضیحاتش مفصله و به وقتش توضیح میدم)

– ۲ مدرک برای اثبات آدرس فعلی (Proofs of Address) که معمولا میتونید از بانک خودتون خواهش کنید که به شما چنین فرمی رو بدن که صرفاً نشون دهنده صحت آدرس فعلی شما هست و این همون آدرسی هست که مدارک شما به اونجا پست خواهد شد.

– اصل گواهینامه ایران

– گواهینامه بین المللی

– فرم I20

فکر میکنم این توضیحات برای شروع پروسه ی اخذ کارت شناسایی کافی باشه و من در آینده و در صورتی که این مطالب نیاز به بهبود داشت، برمیگردم و اون ها رو آپدیت میکنم.

با احترام،

پیمان یوسفی

۲۷ فوریه سال ۲۰۱۷ میلادی

برای دانشجویان جدید الورود: تفاوت سیستم آموزشی آمریکا و ایران

سیستم آموزشی توی دانشگاههای آمریکا تفاوت خیلی چشم گیری نسبت به دانشگاه های ایران داره و توی روزها و ماههای اولی که اینجا بودم این تفاوت فاحش خیلی به چشم میومد و در حقیقت خو گرفتن بهش خیلی سخت بود. اینجا معمولا در طول ترم سه امتحان (دو تا میان ترم و یک پایان ترم) گرفته میشه (البته در بسیاری از کورس ها هم دو امتحان (یک میان ترم و یک پایان ترم) به سبک ایران) و معمولا هر کورس به طور معمول هر هفته یک Homework و یا Lab Report داره که بر عکس ایران، اینجا به شدت بهشون اهمیت داده میشه و در بسیاری از موارد، مجموع نمرات همین تکالیف هفتگی از نمرات امتحانات هم بیشتر میشه. همه ی این ها باعث میشه که اینجا مفهوم “شب امتحان” درس خوندن کاملا بی معنی باشه چراکه حتی اگه شب امتحان هم درس خونده باشی و نمره کامل امتحان ها رو گرفته باشی (که: و زهی خیال باطل…!)، در نهایت میتونی امیدوار به داشتن نمره ای مثل ۶۰-۷۰ از ۱۰۰ باشی و بقیه ش معمولا مربوط میشه به همین تکالیف. در نتیجه دانشجوها مجبورن که در طول ترم حسابی وقت بذارن و همه این تکالیف رو انجام بدن و خب با اینکار دیگه عملاً نیازی به شب امتحان درس خوندن ندارن چراکه تقریباً همیشه برای امتحان آماده هستن. این چیزیه که توی روزهای اول به عنوان کسی که توی سیستم درسی ایران بزرگ شده و معمولا برای تکالیف اهمیتی قائل نبوده و همه انرژی خودش رو برای شب امتحان میذاشته، واقعا سخت بود اما به محض اینکه بهش عادت کردم متوجه شدم که چقدر مفید تره و بازدهی افراد رو بیشتر میکنه. حالا همه اینا رو گفتم که به این برسم که یه کسی که توی یه ترم ۴ تا درس داره میتونه چقدر بدبخت بشه در طول هفته ها با این حجم تکالیف. این بود داستان ما!

یکی دیگه از تفاوت هایی که من اینجا متوجهش شدم، وجود پلتفرمی به اسم BlackBoard هست که “اینجا” میتونید باهاش آشنا بشید و حتی میتونید عکس ها و فیلم های آموزشی اون رو هم توی اینترنت پیدا کنید که به بچه هایی که میان پردو که توصیه اکید میکنم که حتماً این کار رو بکنن!. توی این سیستم که شما میبایست با اکانت و پسورد دانشگاه واردش بشید (به محض ورود هر دانشجو به دانشگاه پردو، به ایشون یک شماره دانشجوی PU ID و یک اکانت Purdue Career Account داده میشه که میبایست خودش پسوورد خودش رو بسازه و بعد از اون، تقریبا توی “تمام” سیستم های اداری از قبیل بیمه ی دانشگاه، کارهای مربوط به حقوق، ورزش، صفحه ی my Purdue (که به نوعی نسخه ی خیلی خیلی بهتر شده ی همون سیستم گلستان خودمونه!) و …، فرد با همین آی دی و پسوورد میتونه وارد صفحه کاربری خودش بشه و کارهاش رو ادامه بده)، برای تک تک درس ها فضایی آماده شده که استاد میتونه جزوات مربوطه، امتحانات، تکالیف، نمرات و اطلاعیه های خودش رو قرار بده و دانشجو ها میتونن به راحتی به همه این ها و همچنین نمرات خودشون آگاهی داشته باشن و حتی تکالیف خودشون رو هم از این طریق سابمیت کنن. البته اینجا “همه” ی استادها از این سیستم استفاده نمیکنن ولی میتونم بگم که غالب اونها بلکبورد رو به عنوان ابزار ارتباطی قبول دارن و دانشجوها ملزم به کنار اومدن باهاش هستن.

و در نهایت یه موضوع خیلی خیلی جالب دیگه توی اینجا، توجه عجیب و غریب به تیم های ورزشی خودشونه که حقیقتش رو بخواید این توجه و غیرت به تیم دانشگاه الان دیگه به من هم سرایت کرده و من به شدت نتایج تیم های بسکتبال پردو رو دنبال میکنم و خوشبختانه امسال تیم بسکتبال ما خیلی خیلی خوب عمل کرده و نتایج عالی ای گرفته. من احتمالا به زودی یکی از مسابقات این تیم رو از نزدیک تماشا خواهم کرد که خب خیلی خیلی هیجان انگیزه و اینجا میتونید عکس هایی از دیدارهای تیم بسکتبال پردو رو ببینید:

یه نکته ی دیگه در تایید اهمیت دانشگاه به تیم های ورزشی خودش، توجه به میزان حقوق مربی های این تیم ها هست. برای مثال به این عکس توجه کنید:

این عکس توسط دوست من مسعود از یکی از روزنامه های دانشگاه پردو گرفته شده و در اون میتونید ۱۰ نفر اول دانشگاه پردو از لحاظ میزان حقوق دریافتی رو ببینید. طبیعتاً انتظار میره که رییس دانشگاه، جناب Mitch Daniels با این همه سابقه اجرایی و شهرتی که داره باید نفر اول لیست باشه ولی نه تنها اول نیست، بلکه میزان حقوقش با نفرات اول و دوم فاصله چشم گیری هم داره! و اما نفرات اول و دوم این لیست چه کسانی هستن؟ به ترتیب مربی تیم بسکتبال و فوتبال دانشگاه پردو! و به طور کلی از این ۱۰ نفر، ۶ نفر به رشته های ورزشی تعلق دارن که این نشون میده بحث ورزش توی دانشگاههای آمریکا واقعا شوخی نیست و خیلی خیلی مهمه و خب بهتره مقایسه ای صورت ندیم بین این مفهوم در دانشگاههای آمریکا و ایران. ما خودمون یه دو واحد تربیت بدنی ۱ داشتیم ترم اول، یادم نمیره چقدر خوش میگذشت بهمون!

به هر حال، دانشجوهایی مثل من که تازه وارد این فضا میشن با تفاوت های چشم گیری روبرو میشن که یاد میگیرن کم کم بهش عادت کنن و خب از یه جایی به بعد خواسته یا ناخواسته سیستم های قبلی و غلط رو بر نمی تابن.

طبیعتا حرف های زیادی در رابطه با این تفاوت ها وجود داره که فکر کنم بهتر باشه از اطناب سخن دوری بجویم و بحث رو تموم کنم. قصد دارم کم کم مطالبی توی دسته بندی “دانشگاه پردو” بنویسم، بلکه بعد ها برای سایر دانشجوهایی که قصد دارن وارد اینجا بشن بتونه کمک خوبی باشه.

با احترام،
پیمان یوسفی
۲۴ فوریه سال ۲۰۱۷ میلادی