سرزنش ها گر کند خار مغیلان، غم مخور…

۱. “اینجا” قرار شد در موردش خبر بدم. قرار بود ۱۰ روز بعد از ارسال فرم درخواست مجوز NGO، به ما خبر داده بشه، اما این ۱۰ روز بیشتر از ۴۵ روز طول کشید و در نهایت هم که مجوزی داده نشد.

۲. فی الحال موسسه ی خیریه ای در ایران مشغول فعالیته که «عیناً» ساختاری مشابه با ساختار مد نظر ما داره و هیچ مشکلی هم برای مجوز نداشته.

۳. فردی که این توضیحات رو نوشته حداقل انقدر برای این پروژه یا اعضای پروژه احترام قائل نشده که درک کنه که «محیط زیست» یه مفهوم بسیطه و باید از واژه «سازمان حفاظت از محیط زیست» استفاده کنه و چه بسا حداقل یه اشاره ی ضمنی ای بکنه به اینکه این موضوع از کدوم بخش سازمان محیط زیست قابل پیگیریه.

۴. قبل از اقدام برای اخذ مجوز NGO، و با توجه به پیش بینی هایی که میکردیم، پیگیری های لازم از سازمان محیط زیست به عمل اومده بود و به ما گفته شد که سازمان محیط زیست چنین مجوزی صادر نمیکنه و باید بریم و مجوز NGO بگیریم!

۵. در هنگام ثبت درخواست NGO، از شما خواسته میشه که حوزه فعالیت خودتون رو از بین گزینه های موجود انتخاب کنید و حوزه فعالیت “محیط زیست و منابع طبیعی” یکی از اون حوزه هاست، در نتیجه ما خودمون این رو اضافه نکردیم و گمان میکردیم وقتی که خودشون معتقدن یک NGO، میتونه فعالیت زیست محیطی داشته باشه، پس حتما مشکلی نخواهد بود، اما گویا باید از «محیط زیست»!! مجوز اخذ میکردیم.

۶. البته احتمال داره که توضیحات من یه مقدار هم توام باشه با دلسردی مقطعی که شاید یه مقدار هم بر منطقم حاکم شده باشه، اما به هر حال ما همچنان این موضوع رو پیگیری میکنیم و امیدوارم که بتونیم یه کارایی بکنیم، ولی خب به قول سعید حیدری ساوجی:

فکر کن بچه لاک پشتی که، روی ریلی به پشت افتاده
و قطاری به سمت او راهی ست، خنده دار است دست و پا بزند…

۷. من این روزا به شدت درگیر پروپوزالی هستم که دارم برای United Nations Environment Programme مینویسم و تا الان با چندین نفر توی سازمان ملل، چندین نفر توی دانشگاه پردو و چند گروه با سابقه ی مدیریتی زیاد توی بحث استارت آپ ها، جلسه حضوری و غیرحضوری داشتم. بهش خیلی امیدوارم و حداقل توی همین جلساتم باهاشون توی سازمان ملل، اینو حس کردم که برای ایده ای که دارم (و شاید اونا اصلا نیازی هم به من یا ایده ی من نداشته باشن) به شدت احترام قائلن و همین برای من کافیه حتی اگه عملی نشه.
۸. به هر حال هممون در مسیر پیشرفت قرار داریم، اینجور اتفاقا از یه دیدگاهی خیلی هم خبر خوبین، مهم اینه چه جوری بهشون نگاه کنیم. حداقلش اینه که اگه سالها بعد یه نفر از دوستش در مورد من پرس و جو کنه و بپرسه که آیا کمک مستقیمی به محیط زیست ایران کرد، امیدوارم اون یه نفر حداقل بگه “میدونم که خیلی تلاش کرد…” و امیدوارم اون یه نفر هیچوقت نگه “… ولی نشد” .

با احترام،
پیمان یوسفی
۲۷ ژوئن سال ۲۰۱۷ میلادی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *