برای دانشجویان جدید الورود: تفاوت سیستم آموزشی آمریکا و ایران

سیستم آموزشی توی دانشگاههای آمریکا تفاوت خیلی چشم گیری نسبت به دانشگاه های ایران داره و توی روزها و ماههای اولی که اینجا بودم این تفاوت فاحش خیلی به چشم میومد و در حقیقت خو گرفتن بهش خیلی سخت بود. اینجا معمولا در طول ترم سه امتحان (دو تا میان ترم و یک پایان ترم) گرفته میشه (البته در بسیاری از کورس ها هم دو امتحان (یک میان ترم و یک پایان ترم) به سبک ایران) و معمولا هر کورس به طور معمول هر هفته یک Homework و یا Lab Report داره که بر عکس ایران، اینجا به شدت بهشون اهمیت داده میشه و در بسیاری از موارد، مجموع نمرات همین تکالیف هفتگی از نمرات امتحانات هم بیشتر میشه. همه ی این ها باعث میشه که اینجا مفهوم “شب امتحان” درس خوندن کاملا بی معنی باشه چراکه حتی اگه شب امتحان هم درس خونده باشی و نمره کامل امتحان ها رو گرفته باشی (که: و زهی خیال باطل…!)، در نهایت میتونی امیدوار به داشتن نمره ای مثل ۶۰-۷۰ از ۱۰۰ باشی و بقیه ش معمولا مربوط میشه به همین تکالیف. در نتیجه دانشجوها مجبورن که در طول ترم حسابی وقت بذارن و همه این تکالیف رو انجام بدن و خب با اینکار دیگه عملاً نیازی به شب امتحان درس خوندن ندارن چراکه تقریباً همیشه برای امتحان آماده هستن. این چیزیه که توی روزهای اول به عنوان کسی که توی سیستم درسی ایران بزرگ شده و معمولا برای تکالیف اهمیتی قائل نبوده و همه انرژی خودش رو برای شب امتحان میذاشته، واقعا سخت بود اما به محض اینکه بهش عادت کردم متوجه شدم که چقدر مفید تره و بازدهی افراد رو بیشتر میکنه. حالا همه اینا رو گفتم که به این برسم که یه کسی که توی یه ترم ۴ تا درس داره میتونه چقدر بدبخت بشه در طول هفته ها با این حجم تکالیف. این بود داستان ما!

یکی دیگه از تفاوت هایی که من اینجا متوجهش شدم، وجود پلتفرمی به اسم BlackBoard هست که “اینجا” میتونید باهاش آشنا بشید و حتی میتونید عکس ها و فیلم های آموزشی اون رو هم توی اینترنت پیدا کنید که به بچه هایی که میان پردو که توصیه اکید میکنم که حتماً این کار رو بکنن!. توی این سیستم که شما میبایست با اکانت و پسورد دانشگاه واردش بشید (به محض ورود هر دانشجو به دانشگاه پردو، به ایشون یک شماره دانشجوی PU ID و یک اکانت Purdue Career Account داده میشه که میبایست خودش پسوورد خودش رو بسازه و بعد از اون، تقریبا توی “تمام” سیستم های اداری از قبیل بیمه ی دانشگاه، کارهای مربوط به حقوق، ورزش، صفحه ی my Purdue (که به نوعی نسخه ی خیلی خیلی بهتر شده ی همون سیستم گلستان خودمونه!) و …، فرد با همین آی دی و پسوورد میتونه وارد صفحه کاربری خودش بشه و کارهاش رو ادامه بده)، برای تک تک درس ها فضایی آماده شده که استاد میتونه جزوات مربوطه، امتحانات، تکالیف، نمرات و اطلاعیه های خودش رو قرار بده و دانشجو ها میتونن به راحتی به همه این ها و همچنین نمرات خودشون آگاهی داشته باشن و حتی تکالیف خودشون رو هم از این طریق سابمیت کنن. البته اینجا “همه” ی استادها از این سیستم استفاده نمیکنن ولی میتونم بگم که غالب اونها بلکبورد رو به عنوان ابزار ارتباطی قبول دارن و دانشجوها ملزم به کنار اومدن باهاش هستن.

و در نهایت یه موضوع خیلی خیلی جالب دیگه توی اینجا، توجه عجیب و غریب به تیم های ورزشی خودشونه که حقیقتش رو بخواید این توجه و غیرت به تیم دانشگاه الان دیگه به من هم سرایت کرده و من به شدت نتایج تیم های بسکتبال پردو رو دنبال میکنم و خوشبختانه امسال تیم بسکتبال ما خیلی خیلی خوب عمل کرده و نتایج عالی ای گرفته. من احتمالا به زودی یکی از مسابقات این تیم رو از نزدیک تماشا خواهم کرد که خب خیلی خیلی هیجان انگیزه و اینجا میتونید عکس هایی از دیدارهای تیم بسکتبال پردو رو ببینید:

یه نکته ی دیگه در تایید اهمیت دانشگاه به تیم های ورزشی خودش، توجه به میزان حقوق مربی های این تیم ها هست. برای مثال به این عکس توجه کنید:

این عکس توسط دوست من مسعود از یکی از روزنامه های دانشگاه پردو گرفته شده و در اون میتونید ۱۰ نفر اول دانشگاه پردو از لحاظ میزان حقوق دریافتی رو ببینید. طبیعتاً انتظار میره که رییس دانشگاه، جناب Mitch Daniels با این همه سابقه اجرایی و شهرتی که داره باید نفر اول لیست باشه ولی نه تنها اول نیست، بلکه میزان حقوقش با نفرات اول و دوم فاصله چشم گیری هم داره! و اما نفرات اول و دوم این لیست چه کسانی هستن؟ به ترتیب مربی تیم بسکتبال و فوتبال دانشگاه پردو! و به طور کلی از این ۱۰ نفر، ۶ نفر به رشته های ورزشی تعلق دارن که این نشون میده بحث ورزش توی دانشگاههای آمریکا واقعا شوخی نیست و خیلی خیلی مهمه و خب بهتره مقایسه ای صورت ندیم بین این مفهوم در دانشگاههای آمریکا و ایران. ما خودمون یه دو واحد تربیت بدنی ۱ داشتیم ترم اول، یادم نمیره چقدر خوش میگذشت بهمون!

به هر حال، دانشجوهایی مثل من که تازه وارد این فضا میشن با تفاوت های چشم گیری روبرو میشن که یاد میگیرن کم کم بهش عادت کنن و خب از یه جایی به بعد خواسته یا ناخواسته سیستم های قبلی و غلط رو بر نمی تابن.

طبیعتا حرف های زیادی در رابطه با این تفاوت ها وجود داره که فکر کنم بهتر باشه از اطناب سخن دوری بجویم و بحث رو تموم کنم. قصد دارم کم کم مطالبی توی دسته بندی “دانشگاه پردو” بنویسم، بلکه بعد ها برای سایر دانشجوهایی که قصد دارن وارد اینجا بشن بتونه کمک خوبی باشه.

با احترام،
پیمان یوسفی
۲۴ فوریه سال ۲۰۱۷ میلادی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *